Op 5/12/23 was ik te gast bij Pieter Loridon.

Op de ‘sofa’ bij voormalig topbasketter, ondernemer en gezondheidsbeest en wakkere lifestyle promotor, die mij had gevraagd om het over de waanzin van het gezondheidsbeleid van de laatste jaren te hebben. En dan vooral over de pijn van kloven, kwetsuren en onoverbrugbare afstanden die gecreëerd zijn door de dwang, censuur, cancelling en nog vele andere vormen van verwerping.

Met plezier, Pieter!

Het werd een heel open en boeiend gesprek waarbij we conform het Cut The Crap beginsel niet ‘rond de pot’ hebben gepraat. Er is niet alleen een vervaldatum op leugens buiten onszelf, er is er ook één wat betreft het blijven verantwoordelijk stellen van diezelfde buitenwereld wat ons eigen leven betreft.

Ik zie het slachtoffer, maar eer vooral de kracht, in mezelf, in jou en in ieder mens.

Hieronder het volledige interview. Dankbaar voor dit gesprek en om dit te mogen delen met jullie.

Warme groet

Steve

Op 11/11/23 gingen omstreeks 15:15u onze deuren open, daar, op het Provinciaal Domein van Kessel-Lo (Leuven). Alles en iedereen in opperste staat van paraatheid om de 1500 bezoekers hartelijk te ontvangen voor een spetterend evenement. Letterlijk en figuurlijk.

En ‘JA!’ Naast de meer dan 70 vrijwilligers, de 24 standhouders, de hippe bar en food trucks, de vuurteams en -spuwers, de sprekers, artiesten tekenden ook de weergoden ‘present’. Al enkele weken regende het quasi onafgebroken, maar nu stopte het zowaar, klokslag 15:15u. De zon kwam kijken, het grijze gordijn ontblootte de meest heldere sterren, met een nieuwe maan in het verschiet. Vader zon en moeder maan in conjunctie zeg. En dit op een dag van Wapenstilstand, in november, de maand bij uitstek van herfstgewijs loslaten en transformeren, van elkaar nog dieper in de ogen kijken en vooral dichterbij komen.

En of het magisch was!

The Boys

Samen met mijn hartsvrienden Wouter en Jonathan richtten we in april van dit jaar onze nieuwe vzw AHO! op met als voornaamste doel ‘grassroots en apolitiek te bouwen aan een warmere, hartelijker samenleving, via unieke natuur-elementaire lokale evenementen’. En dit om de toenemende vervreemding, vereenzaming en polarisering in de samenleving pro-actief te doorbreken.

Wij geloven niet in diverse kant-en-klare oplossingen, ook niet in politieke reddingen, hoe goed de intenties ook mogen zijn. Wij vertrouwen heel sterk op de spirit van het Goede, het Duurzame en het Co-creatieve. Met dankbaarheid en lef als basis van authentiek en hartelijk ondernemerschap, verpakt in kleine en grotere acties, alleen én samen.

Meer dan 12 Ahostelen

Wat vorig jaar ontstak als een vonk van goddelijke inspiratie groeide al heel snel uit tot een organisatie van vrijwillige en grootmoedige broeders en zusters, die elk op zich, maar nog het liefst samen, graag een steen willen verleggen, in plaats van alleen te blijven staren naar de woelige stroom. Hoe mooi is dat?! En de liefde, zij stroomt belangeloos en maximaal door de aderen van edelhartige steenverleggers.

Met een kernteam van 12 hebben we dit bedacht, gedragen en aangevuurd, maandenlang. Doch met meer dan 12 ahostelen hebben we dit finaal klaar gekregen. ‘Alleen ga je sneller, samen kom je verder’, luidt het Afrikaanse gezegde. Daar kan ik zelf weinig aan toevoegen (gezien mijn ingebakken neiging om alles alleen te willen klaren). Vele handen maken inderdaad het werk lichter, en vele harten samen doen de wereld pas waarlijk kloppen, op alle vlakken.

Wat rest, in mijn toch wel vermoeide lijf, is een zacht veld, drassig van diepe ontroering, tevredenheid en mateloze dankbaarheid. AHO! Dank je!

AHO-on-Fire

Het werd één groot verbindend feest, met ‘wel-kom-hier’ als bodem, uplifting optredens van onder meer Walter Mees, Rik Torfs, Barbara Sarafian en Jorn Luka, muzikaal afgewisseld met artiesten zoals Charlotte Asberg, Callan Correo, Peter Stevens, de zusjes Tilia Tilia en Fatia, en complexloos gepresenteerd door top comédienne Veerle Malschaert. Wat een podium! En daarvoor, één groot ontwakend heilig vuur, opgezet door het bijzondere vuurteam van oa Veerle Phara.

En toen Veerle – die het vuur begeleidde – sprak over ‘heling’ viel plots de houtblokstructuur ineen. Ik schrok en voelde alles ook binnenin wegzakken. Ik huilde even, trillend, maar zonder tranen. Het vuur echter, dat bleef branden, de vuurwerkers gingen door met scheppen en heropbouwen. Het vuur groeide als nooit voorheen, tegen een met ‘sterren’ bevolkte hemelwand, achtergrond, en voorgrond. De kracht van transformatie. De symboliek van het oude dat afbrokkelt, het belang van loslaten, niet te bang zijn, blijven doorwerken en dieper vertrouwen. Sprakeloos.

En of het magisch was.

Dank je wel aan alle aanwezige sterren. Het licht dooft nooit voor wie wil blijven stralen van binnenuit. Blijf het herinneren, zien, gebruiken en zijn. Ik zie jullie graag. Allemaal.

AHO!

Steve.

Iedereen wil in vrijheid kunnen ademen, bewegen, ondernemen, spelen, liefhebben en zijn.

Maar hoeveel vrijheid schenk jij jezelf hierin? Hoe vaak blijf je steken in de verwachting dat de redding aan je deur komt kloppen, je wakker zal kussen, je in vervoering zal brengen, je energie, daadkracht, vertrouwen en liefde komt aanleveren?

Door gebrek aan moed, energie, vertrouwen, houvast, tijd, ruimte en orde geraken we vaak niet verder dan het (weg)dromen. Heel menselijk allemaal! 

De kracht van verandering schuilt niet in verlangen en dromen alleen, maar in bewegen, in ‘movere’, ‘in beweging komen’ en blijven. Zelf de kaars aansteken, of laten aansteken. Vanuit een intentie om wat of wie je wilt tegemoet te treden, je in het onbekende te durven gooien alsof je niet meer kunt falen, het te blijven omarmen, te breken met het oude jij, in vertrouwen. 

Wij creëren met onze spiksplinternieuwe editie van All Hearts on Fire – Verbindend Vuur Event (Facebookpagina) een unieke gelegenheid om alleen en samen oude kettingen af te werpen, ze los(ser) te laten. Het Grote Vuur en de kracht van de Grote Groep jou te laten ondersteunen en inspireren om nog meer te durven gaan voor datgene dat je zielsgraag wilt, en diegene die je zielsmatig bent. Vanuit deze twee vragen:

  1. Wat wil jij meer loslaten?
  2. Wat wil jij meer zien verschijnen in je leven?

All Hearts on Fire is een uniek evenement rond het thema vuur dat je uitnodigt om je innerlijke vlam te laten schijnen en samen met vrienden, familie en ook kinderen een sprankelende gemeenschap van gelijkgestemde zielen vorm te geven.

Als mede-oprichter en bezieler van onze nieuwe vzw AHO! streef ik, streven wij vanuit de realiteit van toenemende vervreemding op diverse vlakken om elementair, levendig en doelgericht het verschil te maken. En dit in voeling met de diepere nood in het individu en de samenleving aan verbinding, hartconnectie, co-creatieve samenwerking en aardse spiritualiteit.

Ik hoop, wij hopen jullie daar in grote getale aan te treffen. We mikken op 2222 bezoekers. De eerste editie kwamen 1500 bezoekers zich verwarmen, sociaal en innerlijk versterken.


KIDS tot 12 for FREE!

AHO!

Mitakye oyasın, we zijn allen één!

Steve

Eén persoon kan het verschil maken en iedereen zou moeten proberen – JF Kennedy

Laatst was ik te gast bij Compleetdenkers, een Belgische alternatief kanaal. We hadden het over mijn schorsing door de tuchtraad, de aanloop, het vervolg, mijn persoonlijke visie en verwerking. Ik haalde er het verhaal van de zwarte kraai bij, deed de domino-metafoor uit de doeken en hamerde op het belang van het blijven doorbreken van geweld en wijzer hoederschap over je eigen leven in de versterking van je zelfvertrouwen. Niet alleen door te spreken en schrijven, maar ook door een actieve balans opmaken je kostbare tijd, energie en keuzes in het leven. Wijzer hoederschap vormt trouwens het hart van mijn boek, Circa 40cm, de gemiddelde afstand van hoofd naar hart (voorzien voor april 2024, eindelijk!).

Ik deel deze video ook graag hier met jullie. Onderaan vind je nog aanvullende suggesties ter verdere lectuur. Laat me gerust weten wat je denkt en vindt.

Hartelijk, Steve.

MEER

Ter verdere inspiratie kan ik volgende artikels suggereren

Verbeter je levenskwaliteit

Crisissen zijn doorbraken

Moedig blijven verbinden

Blijven branden, ook in 2023

Dr. David Martins testimonial van enkele weken geleden (tijdens de derde editie van een door het EU parlement georganiseerde Internationale Covid-top in Brussel), was er één om duimen en vingers van af te likken. Zijn retoriek over de historiek, de leugens én misdaad achter het hele SARS-verhaal en de pandemie van de afgelopen drie jaar ging viraal.
Dr. David Martin, een Amerikaan gespecialiseerd in het controleren van octrooien, kwam met het statement naar buiten dat ‘de pandemie niet van de ene op de andere dag was ontstaan, maar wel in 1965’ en dat ‘het spike-eiwit reeds in 1990 door Pfizer werd geïntroduceerd als een potentieel vaccin’. Tussen 1990 en 2018 stelde men vast dat ‘het vaccin niet werkt omdat het Coronavirus te snel muteert en telkens ontsnapt aan het vaccin’. Voorts benadrukt Martin dat de VS verantwoordelijk was voor ‘het maken (via GOF, ‘gain of function’, ofwel het upgraden en besmettelijker maken) van beide coronavirussen die de uitbraken van SARS (in 2003) en de Covid-19 pandemie veroorzaakten.’ Het Covid-19 coronavirus werd ‘opzettelijk vrijgelaten’ (en dus niet via het gekonkelfoes tussen vleermuis en de pangolin – het misleidende narratief) door de VS in Wuhan, China, met als doel ‘een wereldwijde pandemie te veroorzaken om zo het gebruik van vaccins te kunnen promoten’. Foute boel dus, desastreus ook, en vooral: niet te geloven voor het goedaardige collectief, zich niet bewust van door staat en farma gecontroleerde kranten, beeldbuis- en radiokanalen. Zie video: https://www.youtube.com/watch?v=6BRWsLXU7Yg

Dat het een marathon zou worden en geen sprint van drie weken, drie maanden of drie jaren werd steeds duidelijker. De tijdelijke beheersing van de crisis verschoof naar de voortdurende beheersing en demonisatie van het virus, maar ook deze van de tegenstem, het oude normaal, onze vrijheid. Definities werden gewijzigd (zoals ‘wat is een pandemie’), jarenlang effectieve therapieën bij influenza zoals Ivermectine en Hydroxychloroquine (HCQ) werden ‘plots’ verboden. Artsen die dit nog durfden voorschrijven kregen boetes van 100.000-en euro’s, werden verklikt via kliklijnen door apothekers, en verloren hun licenties. Ongeëvenaarde medische onvrijheid als norm. Niet te veel zelf nadenken. De Eed van Hippocrates dan maar onder de mat. Alles onder het in koor gepredikte motto van ‘voor de veiligheid en gezondheid van het volk’. Totalitaire maatregelen in een wit jasje.

Overal ter wereld stonden artsen, specialisten, wetenschappers op, zoals dr. Martin: dr. John Ionnadis, dr. Peter Mc Cullough, dr. Roger Hodkinson, dr. Byram Bridle, dr. Robert Malone, dr. Simone Gold, dr. Naomi Wolf, dr. Geert Vandenbossche, dr. Zach Busch en vele anderen voerden steeds meer strijd, ten koste van tijdelijke of definitieve censuur en cancelling. Ook de Duitse advocaat Reiner Fuellmich ontnuchterde en inspireerde velen en verwierf roem met zijn gepassioneerd onderzoek naar wat hij ‘de grootste misdaad ooit op de mensheid’ noemde. Dichter bij huis rezen alternatieve mediakanalen zoals De Nieuwe Wereld, Blckbx, Café Wellschmerz, Tegenwind als paddenstoelen uit de grond. Sociale groepen en verenigingen werden opgericht (zoals Viruswaanzin, The Human Side en ook mijn Gouden Burgerbeweging, zie later). Tegelijkertijd groeide de tegenstelling in de maatschappij exponentieel en werd het wij – zij klimaat voortdurend gevoed; de strijd tussen de volgers van het staats- en expertennarratief en de zgn. complotdenkers, de wappies vierde hoogtij, en liet onuitwisbaar beschadigende sporen na.

Hocus pocus

Maar waarom bleven de vele mensengeesten zo verstard in angst? Waarom volgden ze bijna blindelings het eenzijdige narratief? Waarom werden politici plots wel gezien als dames en heren die ‘het beste met ons voor hadden’? Waarom werden mainstream mediakanalen ineens niet langer als ‘sensatiezoekend en oppervlakkig’ beschouwd? Waarom werd het gebruik van het gezond verstand, het zelfstandig denken en het stellen van kritische vragen stellen plots ‘niet zo sexy meer’ maar wel ‘gevaarlijk’ en zelfs ‘taboe’?

In een notendop: angst, manipulatie en een gebrek aan een goedwerkend crisisveerkrachtig moreel kompas! Laat het nu net die zaken zijn waar ik levensmissiegericht mijn schouders blijf onder steken: de cultuur van bewustwording, zelfregulering en diepere zingeving bevorderen in de maatschappij. 

Ook ik zette er bijgevolg steeds meer mijn tanden in, dagelijks, en steeds harder. Ik maakte in het vorige stuk over ‘escalerende geweldenarij’ al gewag van de bizarre surreële en irrationele fenomenen van cognitieve dissonantie en volgzaamheid bij individu én collectief. Theoriën over massamanipulatie bij de vleet natuurlijk (check deze pagina). De één al meedogenlozer over de menselijke passiviteit en hypnotiseerbaarheid dan de ander. De ‘Injectienaaldtheorie’ (1900-1930) bijvoorbeeld – jawel – verwijst naar het fenomeen waarbij ‘ontvangers informatie kritiekloos overnemen van media (zenders). Daarbij maakt men klassiek gebruik van drie tactieken: propagandamanipulatie en indoctrinatie.
De Zwijgspiraaltheorie (1960, bedacht door de Duitse E. N. Neumann) ging nog een stapje verder. Volgens Neumann zouden mensen die een afwijkende mening hebben bang zijn dit uit te spreken en zo bang worden voor sociale isolatie. Mensen krijgen hierdoor de neiging zich te conformeren aan de meest uitgesproken mening. Dit mondt uit in een toenemende Zwijgspiraal. Sociaal-psychologisch perfect te begrijpen vanuit de bijna doodsangst uitgesloten te kunnen worden. Massavorming is een andere benaming hiervoor, maar gaat dieper in op de identiteit die voortvloeit uit ‘een zich gezamenlijk afzetten tegen en volgen van de autoriteit’. Jungiaanse denkers onder ons zullen er de Individuatie-angst in herkennen, ofwel de aangeleerde en gekoesterde weerstand tegen het ontplooien van je authentieke zelf. Maar, er kwamen nog varianten op die steeds terugkerende dynamiek, de ‘misleidende cirkel van angst en autoritaire manipulatie’, zoalshet Stockholm syndroom, het boiling frog syndroom, scapegoating, gaslighting, de tantaluskwelling, Munchausen by proxy, enz.

De wereldwijde angstpropaganda had een uit zijn voegen gebarsten letterlijke maar vooral psychologische gevangenis gecreeërd, de Aarde nagenoeg compleet maatregelgewijs én gevoelsmatig door tralies omringd. Stalen staven van isolement zijn natuurlijk uiterst krachtig, zonder twijfel, maar de wreedaardigste gevangenissen zijn echter deze waar angst regeert, en waar verdwaalde gehypnotiseerde geesten en bevroren harten zich vrij wanen. Angst vernauwt, doet het brein krimpen, creeërt tunnelvisie, en zorgt voor een overactieve overlevingsmodus, hoofdzakelijk omdat de dieper gelegen onderdelen van ons brein, het ‘reptielendeel’ (hersenstam, ruggenmerg) vooral en het ‘emotionele brein’ (limbisch systeem), het meer ‘overnemen’ van het ‘logischer rationele deel’ (de neocortex). De fight-flight-freeze-fawn reacties worden dan veel dominanter, en hierdoor verhoogt als vanzelf de kans op onrust, conflict en ziekte. Check mijn artikel over stress.

Mensen zijn nu eenmaal gewoontewezens, houden niet verandering en willen kost wat kost behoud van veiligheid en rust, zodat ze verder kunnen ‘spelen’, ‘leren’, en eventueel ‘groeien’ in hun ‘normale flow des levens’. En daar kunnen ze heel ver in gaan, zeker wanneer hen elke vorm van referentie-ervaring ontbreekt (en dat was voor velen wel zo). Kiezen, bewust en onbewust voor compliance en conformiteit om de status quo te behouden is zonder twijfel een diepmenselijke en dus gedeelde kernmotivatie. 

‘Get busy living, or get busy dying’

Ik maakte me wel steeds meer zorgen, en ook bozer. En ik niet alleen. Temeer omdat het ook steeds duidelijker werd dat de massa werd ‘klaargestoomd’ voor de vaccinatieprogramma’s, en zich onder (in)directe dwang dus diende te voegen, zo niet dreigde mogelijks vingerwijzing, discriminatie en agressieve uitsluiting. Ook de installatie van CST ea. vaccinatie-paspoorten kwamen om de hoek luren. Waar dwang opgaat in geneeskunde verdwijnt de geneeskunde en verschijnt het geweld, het totalitaire geweld. Demonstraties, sociale acties, opkomen voor onze rechten, het werd een quasi wekelijks gebeuren, van liefdevolle rebels getinte opstand in verbinding met gelijkgestemden. Ik schreef misschien wel honderden posts en artikels over mijn kijk op de wereld waarin we terecht waren gekomen, alsook manieren om onszelf te behoeden tegen deze angst- en stressgolven, vanuit mijn ervaring in de GGZ maar vooral mijn kloppend hart voor mensen-in-nood. Zoals dit survival-artikel bijvoorbeeld (dat massaal werd gedeeld) waarin ik 7 tools uitlicht om je lijf gezond, je hoofd koel en je hart warm te houden. 

Het is ook in die periode dat ik besliste om na 30 jaar dromen en uitstellen eindelijk aan mijn boek te beginnen. Het zou een allegorische non-fictie worden over de psychologie van persoonlijke transformatie. Een reisverhaal over de terugkeer en rehabilitatie van een jarenlang gevangen genomen en toeristisch uitgebuite olifant. Een reis van de held in jou, in mij, in iedereen die klaar is voor een ware individuele revolutie, deze uit de geketende maar tevens diep getekende staat, deze terug huiswaarts, naar de eigen wilde natuur.

Aho!

Steve VH – 29/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een korte testimonial, feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

Gisteren 15/5 ontving ik een nieuw aangetekend schrijven van de tuchtraad van de commissie van psychologen. Een nieuwe klacht, een nieuwe oproepingsbrief, een nieuwe aanval van een niet-cliënt (die ik recent blokkeerde op sociale media door aanhoudende laster en provocatie). Het hek is blijkbaar van de dam voor een minderheidsgroep die nog geen genoegen neemt met 24 maanden schorsing. En de commissie, die filtert niet, nul bescherming, ‘schuldig tot het tegendeel is bewezen’. Het voelt als een soort vernietigingsdrang die grenst aan waanzin. Eng is het wel, vervelend ook, maar het hoort er ergens bij, denk ik dan wat later. Uitzoomen en me niet laten vangen door een dergelijke op haat en onwetendheid gebaseerde destructiviteit. Licht kan nu eenmaal heftig pijn doen aan de ogen van hen die zich in het Donker hebben genesteld en zich ermee vereenzelvigd.

Primum Non Nocere. Voeg geen schade toe.

Medeleven heb ik zeker, medelijden iets minder, wakker worden uit het donker kan pijn doen. En dan heb ik het niet over het donker (en de realiteit) van ziekte-, sterfte(kans) en wanhoop dat dagelijks aan ons allen werd gepresenteerd. Dan heb ik het ook niet over het voorafgaande donker van een collectief in toenemende burn-out modus, depressie, (zingevings)armoede en massaal aan de pillen. Dan heb ik het wél over de onthutsende en vooral ontnuchterende vaststellingen van wat ik steeds meer begon te herkennen als ‘escalerende geweldenarij’, verpakt in verblindende en dwingende schijndeugdzaamheid:

  1. De eenzijdige aanpak van de p(L)andemie (als een symptoom van technocratisering van de sowieso al reductionistische geneeskunde), waarbij lokaal en mondiaal alles moest aangegrepen worden om een voortdurend muterend (en onmogelijk weg te krijgen) griepvirus weg te werken.
  2. De sciëntistische verheerlijking van het wetenschappelijk ‘dogma’ (lees: de illusie) van de ‘mens-als-een-weerloze-machine’, ontdaan van elke vorm van zelfbeschermend of -helend vermogen, natuurlijke en kosmische verankering.
  3. De logische hypochondrisering bij de mensen door de voortdurende angst (waarvan het al sinds decennia geweten is dat onze hersencellen daarvan letterlijk krimpen, het blikveld vernauwt, tunnelvisie ontstaat, het hart laat dichtknijpen, en het lichaam uitput door een voortdurende staat van alertheid, verzet, overlevings- en controlegerichtheid). Een angst die bovendien nog eens heel besmettelijk werkt, check spiegelneuronen
  4. Het actief negationisme van de antithese, de tegenstem, het tegengeluid, de afwezigheid van debat. Door staat- en farma gesponsorde fact-checking (instanties) werden in het leven geroepen, brutale censuur van andere visies of meningen werd groter, ontslagen volgden.
  5. Een groeiende polarisering tussen de beleidscritici en de beleidvolgers, hetgeen het sociaal maar ook professioneel en familiaal ongenoegen voedde, het vuur van protest aanwakkerde en de samenleving genadeloos en niet pijnvrij deed splitsen. Bepaalde sectoren kregen de scapegoat zoals horeca, cultuur, contactberoepen, eerste lijnwerkers. Selectief viseren met schuldinductie als wapen.
  6. De minimalisatie en normalisering van de (collaterale) schade veroorzaakt door de draconische maatregelen en lockdowns: toenemende tand- en mondproblemen, huidbeschadiging door te veel handen wassen, eenzaamheid door contactvermindering, desoriëntatie door stopzetting of verandering van het onderwijs en socio-economische leven (faillissementen, daling inkomsten, meer stress bij jongeren, gezinsagressie).

Grote Gruwel?

Mijn aanvankelijke bezorgdheid doorheen mijn WZC-periode tijdens de eerste golf had ondertussen plaats gemaakt voor verbazing, shock en walging. Acceptatie van een natuurlijke brand of andere ramp gaat me iets beter af dan deze manmade gecreëerde en gecamoufleerde tragedie. Dat het ‘donker en het geweld’ diep huist in elke mens en in alle lagen van de beschaving; dat manipulatie en corruptie toeneemt hoe hoger je klimt in de regionen der machtsstructuren, was me al lang duidelijk. Ook dat Big Pharma als ‘nieuwe kerk’ schaamteloos en giftig regeert over politiek, staat en volk, de (mentale) gezondheidszorg monopoliseert en onderwijs indoctrineert was me niet vreemd. Een gevaarlijke, trieste en ziekmakende teneur die ik in een ver verleden eens heb omschreven als de ‘stelselmatige psychiatrisering van de maatschappij’: 

‘Het creëren van een soort gevangenschap op grond van ziektelabeling, de stigmatisering van de mens in de patiënt, chemische afhankelijkheid en sociaal isolement induceren, energie en levensperspectief wegnemen, chroniciteit installeren, en onderdrukking van de natuurlijke agressie, creativiteit en vrijheid.’

Ik heb er mij meer dan 17 jaar binnen de muren van de psychiatrie tegen verzet. Vurig, risico- en gewetensvol, soms met medestanders, doch meestal alleen. Met minder resultaat dan ik voor ogen had, de uitzonderingen bevestigen de regel. Bijzonder lastig en vaak onbegonnen werk, temeer omdat het collectief liever gedijt in de slachtoffergeest en -rol. Het eindeloos spel van vraag en aanbod, met bewustzijn en hartenmoed als grote afwezigen. Mechanismen als aangeleerde hulpeloosheid (‘zelfsabotage’), secundaire ziektewinst (‘ziekte brengt voordelen en bedekt de onderliggende problematiek’) en de latente identiteitscrisis (‘de diagnose als troost bij zelfverloochening’) stoppen nu eenmaal serieuze stokken in het gezondheidswiel. Mechanismen die ook in dit crisisverhaal werkzaam waren én uitgebuit werden door geld- en machtsgeoriënteerde machines. 

Maar, ik had nooit gedacht dat dit zo’n desastreuze en radicale vormen zou aannemen, op wereldschaal dan nog. Het voelde plots aan alsof ‘de wereld in brand werd gestoken’, als een venijnige verborgen oorlog, als pure misdaad, als eindeloze misleiding. Het pushte me om nog dieper down the rabbit hole te gaan graven, de grote valkuil van medelijden indachtig.

Dat het steeds duidelijker om de ontvouwing en realisatie van een globalistische Agenda ging, de stichting van een Nieuwe Wereld Orde onder leiding van een kleine almachtige elite en met een transhumanistische ideologie als beleidsmissie, dat ging aanvankelijk ook mijn petje te boven. Goed beseffende door ervaring dat aanhoudende misleiding met verwerping van een ander, of groep anderen, een hoofdkenmerk is van psychopathie, van psychopathisch leiderschap. Het is het moedwillig gaslighten om gehoorzaamheid aan de misbruiker af te dwingen. De gruwel hiervan strookt natuurlijk niet met de goedheid van het gemiddeld individu. Daarom is de ontkenning hiervan ofwel de cognitieve dissonantie een menselijk copingmechanisme (maar dus tegelijk een vorm van zelfmisleiding). Psychopathie werkt dan als de onzichtbare gorilla: 

https://www.youtube.com/watch?v=vJG698U2Mvo

We registreren veel van wat er om ons heen gebeurt niet, maar hebben er bovendien geen idee van dát we zoveel missen. We zien veel minder dan we denken, tot we het wel zien, en dan is er geen weg meer terug! 

Ook ikzelf twijfelde bij momenten aan de these van de Grote Gruwel. Echter, het gewetensarme gemak waarmee de maatregelen en lockdowns bleven doorgedrukt, het voortdurend schrikbewind en alarmisme, de verenging van gezondheidspreventie, de verwerping van bijv. The Great Barrington Declaration, het censureren en cancelen van rust- en helderheidsscheppende dokters, wetenschappers en andere experten, het Event 201 (van oa Bill & Melinda Gates Foundation dat op 18/10/19 een wereldwijde pandemie simuleerde, een maand voor de uitbraak in Wuhan), de negatie van de (inter)menselijke ellende, het waren jammer genoeg ook voor mij duidelijke signalen van een antisociaal en dus psychopathisch en wereldlijk georkestreerd beleid. 

‘Time for action’, was de gedachte die mij niet meer losliet. Vrijwillig, messcherp in pen en tong, schrijven, spreken, me roeren in de publieke ruimte, ter ondersteuning, uit liefde voor de Waarheid en ter bescherming van de Mensenrechten. Zoals het vuur in mij altijd al had gebrand, voor de mens-in-nood en als vriend in bange én boze dagen. Trouw blijvend aan mijn hartintenties: mensen helpen herinneren wie wat en waarom ze zijn. Dat ze, dat we, als ‘bijzondere, unieke, gesaboteerde en miskende helden zijn, oerkrachtig als wijze goden in vermomming, zich beetje bij beetje bevrijdend uit het web van oude en tegelijk immens veel nieuwe leugens.

Steve VH – 16/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een korte testimonial, feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

Het 8-delig reconstrueren van mijn persoonlijk verhaal van de afgelopen drie jaar volgt op een ingeving die ik had na de beslissing van de tuchtraad van de commissie der psychologen om mij te schorsen voor een periode 2 jaar met ingang van 1/5/23, op grond van mijn kritische stellingname aangaande het dominante en asociale beleid van (inter)nationale regeringen tijdens de vele crisissen die onze realiteit werden. Ik handelde vanuit mijn geweten en burgerhart, en als (part time vrijwillig) crisispsycholoog.  

Een uiterst discriminerende, destructieve en precedent scheppende beslissing. Eén die niet alleen op sociaal groot onbegrip botst, maar tegelijk één van de vele signalen van voortschrijdende totalitaire en dus immorele afglijding in wat we zielsvervreemding en dus harteloosheid kunnen noemen. Nooit gedacht ‘toen’ het verhaal startte dat dit voor mij ‘nu’ zo’n wending en vaart zou nemen. Ondanks mijn scherp ontwikkelde neus voor incongruenties, contradicties en flagrante onwaarheden. Ondanks mijn doorwrochte kritische zin, scepsis en onderweg toegenomen wantrouwen in politiek, overheid, media, gezondheidsinstanties, farma en klassieke geneeskunde. Een resem studies en jaren ervaring ten spijt, de blinde sporen van geïndoctrineerde naïviteit hebben ook mij misleid en in bedwelming gehouden. Gelukkig was er nog een buikgevoel. En gelukkig waren we niet alleen. 

Wetenschap of propaganda?

Na de eerste lokale, nationale en wereldlijke shockgolven, de mondiale kennismaking met lockdowns, en de penetrante op ‘wetenschap’ gebaseerde installatie van maatregelen die eerder vooral angst, restrictie-, controle- en bestraffingsgericht waren, volgde een relatief rustige juli maand in 2020. Alhoewel. Door toedoen van het noodlot werden we in die periode slachtoffer van phishing en verloren we een aanzienlijk bedrag. Het beetje vertrouwen dat nog restte in het bankwezen verdween voorgoed toen onze bank niet alleen alle schuld afketste, maar vooral door de kille, agressieve stijl waarmee ze mij als 30 jaar trouwe klant hadden afgewimpeld. Nog een extra teken aan de wand dat ‘modellerende instituten van vertrouwen’ zoals banken, overheden maar ook de gangbare wetenschap slechts de illusie van veiligheid in stand houden.

Wetenschap werd zelden zo ontsierd en misbruikt. Wetenschap is ten andere nooit een vaststaand ‘ding’, en in de regel altijd ‘tijdelijk’ waar. Schermen met ‘wetenschappelijk’ is het leerproces blokkeren. Weten ‘schep’ je vanuit een onzekerheidshypothese. Het is een dialectisch onderzoeksproces van stelling, tegenstelling en voortschrijdend integrerend weten. Wetenschap dat een nieuwsgierige blik en kritische stem niet verdraagt (en zelfs uitsluit) is geen wetenschap maar onvervalste propaganda. Het trust-the-science-adagium waarmee men stellig schermde en blijft schermen is daarom niet alleen gevaarlijk maar veruit het meest onwetenschappelijke statement dat er bestaat.

https://www.stevevanherreweghe.eu/het-gevaar-van…/

Hoe tumultueus en onzeker ook, voor ons was het wel reikhalzend uitkijken naar de geboorte van Emma. Ons wondertje kwam op 29/7 de zichtbare en daverende wereld binnen, klaar voor een reis vol avonturen. Voor eeuwig verliefd, dat voelde ik meteen. Een waar Gods geschenk in bange, donkere en vermoeiende tijden. Haar welgekomen komst had ook voor heel wat verschuiving en verhuizing gezorgd. Maar het moest zo zijn, dat wisten wij. Dat de geboorte van een kind je eraan herinnert dat God de mens niet heeft opgegeven beleefde ik nu zelf echt heel intens (de rijpere leeftijd zal er ongetwijfeld ook voor iets tussen gezeten hebben). Het intensifieerde tegelijk mijn spirituele gedrevenheid en verhoogde zo ook mijn engagement om het pad van kriyayoga, dat we sinds eind 2019 via de ananda.org community waren ingeslagen, nog dagelijks actiever te exploreren. Een diepere verankering in mezelf voelde aan als een intuïtieve noodzaak en lag aan de basis van veerkracht die nog goed van pas zou komen.

Ondertussen kwamen de mediaberichten terug van ‘toenemende besmettingen’, ‘het gevaar nog verre van geweken’, en de tv-virologen, die bleven dagelijkse kost. Iedereen in de ban van ‘het grote gevaar’. Dat er meer PCR-testen werden afgenomen als voorheen, dat daardoor het aantal positieve metingen logischerwijs omhoogschoten, dat deze PCR-testen wispelturig konden zijn en ook niet-Corona gerelateerde stoffen konden aanduiden, waren blijkbaar overbodige contextuele vragen en factoren. En dit terwijl een nationaal én mondiaal gezondheidsbeleid op diezelfde PCR-testresultaten werd gestoeld, en wel één met desastreuze implicaties. We vernamen de stijging van het aantal ziekenhuisopnames, maar niet deze van de ontslagen, we vernamen de dagelijkse Covid-overlijdens maar niet deze van de onderliggende kwalen (zoals obesitas, nier- en longaandoeningen), we hoorden het geschreeuw naar terug controleverstrenging maar niet deze opschaling van de zorg, noch deze van afweerversterkend denken, eten, bewegen, noch kregen we een helder overzicht van de long term kosten-batenanalyse. 

Ook ondertussen hadden enkele prominente topartsen-epidemiologen zoals dr. Dr. Jay Bhattacharya (Stanford), Dr. Sunetra Gupta (Oxford) en Dr. Martin Kulldorff (Harvard) een voorstel tot alternatieve aanpak uitgewerkt, The Great Barrington Declaration genaamd. Een multidimensioneel onderbouwd voorstel waarbij een gerichte bescherming (focused protection) van de kwetsbaren en ouderen (>60) werd geopperd, enerzijds, en dit gekoppeld aan het tegelijk vrijer laten van de minder-kwetsbare volwassenen- en zeker de kinderengroep anderzijds. Zo kon het onderwijs, het sociaal en professioneel leven blijven doorgaan en een vorm van groepsimmuniteit opgebouwd worden. Het gerenommeerde trio verzamelde hiervoor al heel snel honderd duizenden handtekeningen (actueel staat de teller op 904.000 waarvan 47.000 medici). Maar onder impuls van vooral de Amerikaanse White House viroloog Anthoni Fauci en de WHO werd dit voorstel als ‘non-conformistisch’ geridiculiseerd. 

Een signaal van jewelste dat niet de logica en rust, maar de radicaliteit en de angst het eenstemmige mondiale beleid voedden (en zodoende een gesloten pseudo-wetenschappelijk discours werd doorgedramd). De castratie van het gezond verstand, met angst en dwang als leraar zorgde ook bij mij voor aanhoudende golven van verbazing. De Coronacrisis begon steeds meer als een vertrouwenscrisis, een vrijheidscrisis, een sociale crisis aan te voelen .. maar misschien nog het meest als een bewustzijnscrisis. 

Aho!

Steve VH – 2/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een korte testimonial, feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

De enige vogel die een adelaar durft te pikken, is de kraai. De kraai gaat op zijn rug zitten en bijt in zijn nek. De adelaar reageert echter niet en vecht helemaal niet met de kraai. Hij verspilt geen tijd of energie aan de kraai. Het opent gewoon zijn vleugels en zweeft hoger de lucht in. Hoe hoger de vlucht, hoe moeilijker het is voor de kraai om te ademen vanwege zuurstof gebrek. De kraai moet gewoon loslaten. Wees ook jij trouw aan je eigen vlucht en laat je niet afleiden door mensen die in je nek willen pikken. Ga naar een hogere frequentie en blijf daar. Bron: onbekend.

Dit verhaal en meerdere aanmoedigende en inspirerende reacties (en uitnodigingen voor interviews en podcasts) volgden op DEEL I (check hier), een reconstructie van mijn persoonlijke kruistocht van de afgelopen jaren. Een reconstructie in vogelvlucht voorbij alle positieve en negatieve berichten omtrent mijn 24-maanden schorsing als psycholoog. Het was de moedige doorzettende zwarte kraai die me symbolisch inspireerde verder te doen, de donkere schouwen niet te schuwen, onbevreesd te blijven pikken, met vizier gericht op vrijheid en waarheidsvinding (maar wel steeds meer vanuit een wijzer adelaarsperspectief).

Dat uitzoomend perspectief was ook nodig in de periode die volgde op mijn werk binnen het WZC (ten tijde van de eerste lockdown). Deels omwille van mijn groeiend gevoel van wantrouwen omtrent de – op extreme paniek gebaseerde – grootschalige en vooral disproportionele aanpak (als integratief gezondheidsdenker begreep ik niet waarom de kosten-batenanalyse van de maatregelen niet grondig werd gemaakt, zeker gezien de collaterale schade op meerdere niveaus zo voorspelbaar was). En deels omdat ik persoonlijk wel mijn energiebalans en gezondheid in balans moest houden. Ik kampte namelijk zelf al een tijd met Hashimoto’s, een auto-immuunziekte, zat door de implicaties van de lockdown zonder cliënteel en inkomstenverlies, en had er net een intense dubbele (en internationale) verhuisperiode opzitten. Anna (mijn toen zwangere partner) en Sofia (vijfjarige dochter toen) sinds acht jaar werkend, woonachtig en schoolgaand te Rome dienden asap naar België te verhuizen, aangezien Italië als eerste Europese land in lockdown ging. Anders zouden we elkaar wellicht niet meer kunnen gezien hebben in de daaropvolgende maanden, en zou ik mogelijks de geboorte van Emma niet van dichtbij hebben meegemaakt. Heftig. Na enkele gecancelde vluchten zaten we vrijdag 13 maart dan toch met geluk en quasi alleen op de allerlaatste vlucht vanuit Ciampino, richting Brussel, met finale landing in ons nieuwe huis te Waregem.

Recht op spreken

Wat een tijden. Coronatijden. Ze confronteerden ons met ‘halt’, duw(d)en ons naar ‘minder’, hakten in op ons verhard pantser en maakten ons bang. Ze brachten ons noodgedwongen verder van elkaar maar tegelijk ook veel dichter bij uit het oog verloren essenties: bij gedeelde kwetbaarheid, vergankelijkheid, bij onze weerstand om onze sterk geautomatiseerde gewoontes ‘uit het niets’ ingrijpend te veranderen. Three weeks to flatten the curve, werden er uiteindelijk vijf (47 dagen) tijdens de eerste, en finaal zeventien gespreid over drie lockdowns (120 dagen in totaal in België). Gelukkig wist de zon ons aanvankelijk maandenlang van warmte, kleur, ijsjes en zwembadpret te voorzien, en kwam de rustperiode voor velen ook als ‘welgekomen’.

“Maar waarom begon jij je steeds meer te roeren op diverse fora, Steve? Waarom begon je te schrijven, te spreken, en blijf je dit zelfs nu nog doen?”

Wel, er is natuurlijk de deontologische code van de commissie van de psychologen die een aantal gedragsregels oplegt binnen en buiten de spreekkamer (zoals je neutraliteit bewaren en publieke ruimte veilig houden). Maar daarnaast is er ook een recht als mens en een plicht als burger. Het recht op vrije meningsuiting (art 19, UVRM en art 10, EVRM) enerzijds, en de hulpverleningsplicht (art 422 bis Strafwetboek) in noodsituaties anderzijds. Ik kom er later nog op terug. Voorts, en nog los van mijn rebels dna, hou ik er enorm van patronen te onderzoeken, sporen te zien, te erkennen en te leggen. En zoals ze zeggen ‘zonder dwarsliggers, geen sporen’; zonder het respect voor en de houvast als individu aan een eigen kritische visie, stem of pen, riskeren we als samenleving in een status te vervallen van wat de Griekse filosofen Plato en Aristoteles als ’tirannie van de meerderheid’ hebben genoemd:

“Op plaatsen waar de wetten niet soeverein zijn, daar krijgen volksleiders hun kans. Het volk wordt dan tot een alleenheerser, één persoon samengesteld uit velen, want de meerderheid is er soeverein, niet als individuen maar als collectief. … zo’n volk … streeft als elke alleenheerser naar alleenheerschappij, doordat het zich niet laat regeren door de wet. Het gaat trekken vertonen van een despoot … de vorm van alleenheerschappij waarmee dit volksbewind te vergelijken is, is de tirannie.” (Aristoteles, Politika 1292 a)

Ik ‘voelde’ meer dan ooit een soort ‘onbegrijpelijke vorm van onrecht’ aan en mijn vulkanische rechtvaardigheidszin plachtte mij me te verdiepen in het grotere plaatje, de schouw of zelfs the rabbit hole in te gaan, de zgn. blauwe Matrix-pil (van de mainstreamberichten, gangbare politiek) te weigeren en de rode pil aan te nemen en mijn DYOR te doen (do your own research). Door mijn jarenlange ervaring met zware drugsverslaafden, forensische patiënten (met dus criminele achtergrond) had ik een scherpe neus ontwikkeld voor verdoken manipulatieve mechanismen en een passie voor ontmaskering. Intuïtief, neuroceptief had ik een vorm van onraad geroken, zoals velen lokaal en wereldwijd.

In juni 2020 werd het voor mij allemaal iets duidelijker. De Grote Reset (in het Engels: Great Reset, ofwel de Grote herstart), een voorstel van het World Economic Forum (WEF) o.i.v. oa King Charles III van Wales werd geopperd om “na de coronapandemie de wereldeconomie duurzaam opnieuw op te bouwen”. Het voorstel leidde tot een boek van WEF-voorzitter Klaus Schwab (dat zomaar in 1 week werd geschreven…).

https://nl.wikipedia.org/wiki/Grote_Reset

Volgens dat WEF – mij tot dan toe compleet onbekend – bood de COVID-19-pandemie dus een kans om de wereldeconomie een nieuwe vorm te geven, om zo snel economisch herstel mogelijk te maken. Innovaties, wetenschap en technologie moeten worden aangepast om duurzame ideeën winstgevend te maken … mondiaal een nieuwe economische en politieke orde inrichten, om welvaart en inkomen te verdelen wat moet zorgen voor minder sociale ongelijkheid.’ Build back better zou een mantra worden. En bovendien poneerde Klaus met fierheid dat de toekomst er bijzonder rooskleurig zou uitzien voor iedereen, weliswaar binnen de contouren van zijn befaamde “You will own nothing and be happy.”

Een wereldwijde pandemie aanwenden om een Grote Reset door te voeren, transparant, maar tegelijk achter de schermen van de klassieke mediakanalen. En dit vanuit een WEF-organisatie die wereldwijd Young Global Leaders heeft getraind die actueel in kabinetten van wel 194 regeringen macht hebben zoals Trudeau, Merkel, Ardern, Macron. Heel vreemd, bijzonder verdacht, “waar zijn wij in beland” werd plots een vraag die mij niet meer losliet..

Aho!

Steve VH – 24/4/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een korte testimonial, feel free, be free.

Beste vrienden, lezers,

Jullie hebben het misschien wel gehoord of gelezen of nog niet. De tuchtraad van de Psychologencommissie besliste om mij – vanaf 1/5/23 – te schorsen op grond van mijn “social media gedrag en ander activisme” van de afgelopen 3 jaar. Het volstond om op grond van een groepje geblokkeerde boze niet-cliënten mij maar ook mijn cliënteel te sanctioneren. Natuurlijk gaan we het hier niet bij laten. Dit gaat niet over mij, mijn titel. Dit gaat over het recht om te spreken in tijden van censuur en cancelling. Dit gaat om erkenning van de antithese, het belang van juiste en integere informatie, zonder politieke noch commerciële agenda. Dit gaat om voeling met de onderbuik van het collectief. Dit gaat om het belang van iets dat veel groter is dan het misleidende driftige Ik waarin we gevangen houden, en zitten. Dit gaat om ons. Waanzinnige tijden, vrienden, vragen samenzinnige antwoorden.

Ik maak daarom werk van een (vermoedelijk) 8-delig documentair schrijven dat ik ook telkens hier zal delen. Voor wie dit relaas niet wil missen, schrijf je gerust in op deze blog (hier) en dan ontvang je het rechtstreeks in je mailbox.

Hallo, zwarte zangvogel!

Op maandag 3 april laatstleden, de eerste dag van mijn periodiek schrijfverlof, zag ik bij het binnenkomen een vijftiental zwarte kraaien in mijn tuin, bijna op een rij, me aan te staren. Ik hoorde in de verte een eng gekrijs. Eén van hen bleek in mijn schouw getuimeld en kwam niet veel later mijn leefruimte binnengevlogen. Geïntrigeerd door de esoterische duiding van niet-alledaagse fenomenen ‘wist’ ik ‘intuïtief’ dat zwarte kraaien krachtige boodschappers zijn die ingrijpende verandering en transformatie aankondigen, je erop attenderen dat je niet alleen bent en vooral dient te blijven ‘pikken in het onderaards verborgene’. Na twintig minuten kat en muisspel kon ik de kraai toch naar buiten geleiden. Oef!

Diezelfde ochtend bij het openen van mijn mailbox sprong een bericht van de tuchtraad van de psychologencommissie me in het oog. Sinds een tweetal jaren waren enkele niet-cliënten het gloeiend oneens geweest met mijn stellingen, uitspraken en comments aangaande oa het crisisbeleid, de propaganda en misleiding van politiek, pers en farma. Als psycholoog, zo luidt de deontologische code, dien je ‘waardig en neutraal het beroep uit te dragen’. Ik had de fout gemaakt deze aanklacht van voor mij onbekenden (die ik na hun grensoverschrijdende digitale communicatie en bijhorende verwittiging had geblokkeerd) niet ernstig te nemen, temeer ik ervan uitging dat de commissie mij zou beschermen. De uitspraak van de tuchtraad luidde: een schorsing als ‘bezinningsperiode’ ten belope van 24 maanden met ingang vanaf 1 mei 2023. Onwaarschijnlijk. 

Na de beslissing om in beroep te gaan en op advies van mijn advocaten heb ik beslist een documentair schrijven op te bouwen van de afgelopen drie jaar. Een persoonlijke en dus subjectieve reconstructie van een nu al historische periode, een stationair wolkendek van ziekte, angst, verdriet en wanhoop, met nu en dan doorbraken van licht in de vorm van nieuwe vrienden, inzichten, plaatsen en doelen. Ik ga dit in stappen doen en jullie meenemen op mijn bewogen tocht, mijn strijd, mijn acties en mijn boodschappen, als zwarte kraai, nog meer als ooit vertrouwend op zijn vleugels, en niet langer op de brekende takken van schijnbare houvast.

Exact 3 jaar geleden op 3 april 2020 werd mij – ten tijde van de eerste Coronagolf, door Waregems burgemeester Kurt Vanryckegem – gevraagd om het zwaar getroffen WZC De Meers te begeleiden, in het bijzonder het personeelskader. Corona had een ware ravage aangericht, qua onnavolgbare besmettingen, overlijdens en personeelsuitval. De paniek, maar ook de woede en radeloosheid waren alomtegenwoordig.

https://www.hln.be/waregem/al-17-bewoners-overleden-door-coronavirus-in-rusthuis-de-meers-het-personeel-heeft-het-mentaal-zwaar~a6fd65b1/

Als ervaren crisispsycholoog werd ik belast met de opvolging van 4 cohorte afdelingen, het organiseren van groepsdebriefings, de ondersteuning van betrokken teams, het individueel begeleiden van medewerkers en management. Ongeveer drie maanden lang, werkte ik er quasi elke dag, voorzien van astronautisch pak en het obligate mondmasker. Een onbeschrijflijke en non-stop rollercoaster van emoties, vragen en strijd. De Helden van de Zorg kregen wel dagelijks hun portie applaus, maar de ware troost lag voor de meesten vooral in het midden van gedeelde wanhoop en verdriet. Temidden van zo veel bruusk en bruut afscheid, intense angst, ontsteltenis, gevecht, gevlucht, onmiddellijke maar vooral uitgestelde rouw, ervoer ik de gigantische impact van deze wereldlijke crisis van heel nabij. Het was een eer en dankbaar genoegen om vanuit passie, kennis en kunde rustpunten, ankermomenten, communicatielijnen te kunnen creëren vanuit een constructieve perspectiefcreërende crisisfilosofie.

Als ex-leidinggevende in 2de en 3de lijnszorg, ervaren holistisch-systemisch denker en integratief gezondheidstherapeut botste ik ook op enkele zorgwekkende observaties binnen en buiten de muren van het WZC: de wispelturigheid van de PCR-testmetingen, nabestaanden van familieleden die me kwamen vragen waarom hun mama, oma, broer als Coviddode werd geregistreerd terwijl dat helemaal niet of niet helemaal klopte, de virologische en gezondheidsreductionistische dominantie van de GEMS, de expertenraad, de weinig tot niet-erkenning van de impact van angst, stress, psychotrauma op lichaam en geest. Want, deze pandemie baarde tegelijk ook parallelle pandemieën van angst, eenzaamheid, woede, economische en psychosociale overdruk. Ik startte op 10/4 een podcast ‘Wakker & Bereid’ en kroop terug meer in de pen, vooral in functie van inzichten en tools ter ondersteuning van de mentaal-emotionele en sociaal-professionele coping. Want te midden van zo veel ellende, zo veel paniek, zo veel onmacht is het gezondheidsmatig essentieel dat mensen nog meer onderscheid maken tussen waar ze weinig tot niets versus waar ze wel iets kunnen aan doen. Zeker ook vanuit de optiek dat elke crisis metaforisch gezien en op een dieperliggend niveau werkzaam is als een wekker, vergrootglas en een brug

Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een korte testimonial, feel free, be free.

Aho!

Steve VH – 16/4/23

Iedereen kent tegenwoordig wel iemand met een auto-immuunziekte. Al heeft uw buurvrouw geen last van diabetes, dan heeft u wellicht wel een neefje met de ziekte van Crohn. Waar het lijstje met auto-immuunziekten twee decennia terug nog uit zo’n 20 aandoeningen bestond, barst het lijstje vandaag de dag uit zijn voegen met maar liefst 156 geregistreerde auto-immuunaandoeningen!

Onnoemelijk veel studies wijzen er ook op dat onze algemene levensstijl (voeding, beweging, stress), naast dwang- en overmatig pillengebruik, comfortgericht- en vermijdingsgedrag, en toxisch gedrag en relaties niet te ontkennen oorzaken zijn hierbij. Auto-immuunziektes gaan dan ook vaak hand in hand met burn-out, depressies, chronische hyperventilatie, angst en andere zogenaamde welvaartsziektes van deze tijd. Lifestyle verandering is bijzonder lastig voor de gehaaste, uitgeputte en motivatiezoekende maar het biedt op lange termijn wel meer garanties. Ik – ex Hashimoto patiënt – raad het iedereen ten zeerste aan.

Acute en chronische ontstekingen

Een ontsteking is een normale natuurlijke afweerreactie van je lichaam op pijn. Het ontstaat als onze witte bloedcellen (die antistoffen aanmaken zoals immunoglobulines) vechten om ons te beschermen tegen een infectie veroorzaakt door bijvoorbeeld een bacterie of virus. Ook kan het optreden wanneer het lichaam verwond raakt.

Een acute ontsteking is een onmiddellijke reactie van je lichaam op de beschadiging van weefsel. De 5 typische kenmerken hierbij zijn: roodheid, warmte, zwelling, pijn, verminderd functioneren. Dit zijn dus symptomen van bescherming en herstel omdat je lichaam niet verder zou aangevallen of kwetsbaar worden. Je persoonlijk interne leger (witte bloedcellen) heeft maar één missie: dit afgebroken weefsel uit je lichaam (via pus, een vloeibare substantie die bestaat uit dode witte bloedcellen en bacteriën) te vernietigen en te laten verdwijnen.

Chronische ofwel laaggradige – ‘stille’ ontstekingen zijn diegene die voor het meeste averij zorgen. Het zijn de stille slopers van je gezondheid. Net omdat er geen acuut signaal is zoals pijn of zwelling, maar je immuunsysteem is wel voortdurend geactiveerd, niet om te vernietigen maar als noodoplossing om ervoor te zorgen dat ziekteverwekkers zich minder zouden vermenigvuldigen. Omdat je deze soort ontstekingen niet echt voelt kan het jaren duren alvorens je immuunsysteem overwerkt geraakt. Dit kan leiden tot het ontstaan van reumatische aandoeningen, zoals artrose en osteoporose maar dus ook auto-immuunziektes zoals diabetes type 1, Guillain-Barré, Bechterew, Graves, Hashimoto..

Wat kan ikzelf doen? Veel!

6 belangrijke maatregelen die je zelf kunt treffen om laaggradige ontstekingen te genezen en voorkomen zijn: goed slapen, je stress verminderen, meer zonlicht, Vitamine D, detoxen, en ontstekingsremmende voeding eten. Kan je dit niet alleen schakel dan hulp in (mentor, diëtist, kinesist, …). Zie het als investering. Neem meer hoederschap op van je eigen tempel: je fantastisch intelligent lijf. Niet te veel meer twijfelen of je gezondheid alleen in de schoot van overbevraagde huisdokters leggen. Iedereen die hiermee aan de slag gaat zegt hetzelfde: ‘ik had hier veel vroeger mee moeten van start gaan’.

Stressvermindering komt neer op je tijd, ruimte en orde beter beheren en het beter balanceren van je energie, je gedachten en je emoties. Het vertrekt vanuit het verleggen van het anker-, controle- en rustpunt: van buiten jezelf naar bij jezelf. Balans opmaken van je energiebronnen en -vreters helpt, om terug beter te kunnen ‘branden‘. Meer doen/zoeken van wat/wie je energie geeft en minder doen/zoeken van wat je energie ontneemt. Dagelijks praktijk van rustbevordering door wandelen, schrijven, creatief zijn, meditatie helpt enorm, naast luidop denken en je hart durven luchten. Begin met kleine stapjes, omarm je dipjes maar haak niet af.

Niet vullen maar voeden, het geldt nog het meest wat voeding betreft. Het immuunsysteem bevindt zich in je hele lichaam. Onder meer onze huid, darmen, luchtwegen, bloed en lymfestelsel maken er deel van uit. Dat brengt ons op de cruciale functie van de dunne darm, die voor wel 80% verantwoordelijk zijn voor het functioneren van je immuunsysteem. Alles wat we eten passeert onze dunne darm. Daarom, durf wat meer te vasten, periodiek of deeltijds (intermittent fasting). Wees selectiever, kritischer, kies voor steeds meer onbewerkt, oorspronkelijker, kleurrijker, lichter. Vermijd te veel suiker. Meer (groene) groente, fruit en veel water in het algemeen. Enkele voedingsmiddelen die ook kunnen helpen naar een ontstekingsvrijer leven. Ze zijn lekker in smoothies, havermout, yoghurt of salades. Of gewoon uit de hand, natuurlijk. En het liefst zo vers en onbespoten van bij de boer mogelijk:

bladgroente, blauwe bessen, granaatappel, ananas, mango, koolgroenten, olijfolie, vette vis, groene thee, knoflook, honing, kruiden (zoals kurkuma, kaneel, koriander, gember).

Veel succes!

Steve