, , , , , ,

Beneath the Surface – waarom wegkijken geen optie meer is

Jaarlijks worden in Europa ongeveer 250.000 kinderen als vermist opgegeven.
Wereldwijd neemt online kindermisbruik jaar na jaar toe. In 2023 alleen al werden meer dan 275.000 webpagina’s met bevestigd misbruikmateriaal geïdentificeerd. Tegelijk weten we dat deze cijfers slechts de zichtbare bovenlaag tonen. Hoe ernstiger en systemischer het geweld, hoe groter de stilte errond.

Deze cijfers zijn geen abstractie. Ze vormen de maatschappelijke context waarbinnen Beneath the Surface is ontstaan.

Sommige thema’s laten zich niet samenvatten in een mening of een standpunt. Ze vragen iets anders: aanwezigheid, betrokkenheid, zorgvuldigheid én vooral de bereidheid om te blijven kijken, ook wanneer dat ongemakkelijk is.

De documentaire Beneath the Surface ontstond precies vanuit die noodzaak. Wat begon als een symposium, groeide uit tot een film omdat de thematiek erom vroeg. Niet om harder te spreken, maar om dieper te luisteren, en om licht te werpen op het donkerste dat er is. En oh, wat voel ik me vereerd om hieraan te hebben mogen meewerken.

Waarover gaat Beneath the Surface?

Hartenvrouw en Ickonic Media schijnen in de spraakmakende documentaire.

De documentaire gaat over mind control, georganiseerd kindermisbruik, trauma en maatschappelijke ontkenning. Over vormen van geweld die zich zelden openlijk tonen, maar die zich nestelen in afhankelijkheid, geheimhouding en angst. Vormen die vaak beginnen in de kindertijd en juist daardoor zo moeilijk bespreekbaar zijn.

Wie is betrokken? Bestaat er zoiets als satanische rituelen? Hoe ontstaat trauma? Betrokkenheid van hooggeplaatste ambtenaren en het politieke systeem in Nederland. MK Ultra technieken. Vergeving, gerechtigheid en heling. 

Maar ook toont de film een reconstructie van een bestaande cold case over een twaalfjarig kind dat in een Nederlands netwerk van kinderporno en kinderprostitutie terecht kwam en nooit meer is teruggevonden.

Een ander belangrijk uitgangspunt van de film is dat trauma universeel is, dat het geen gebeurtenis is op zich, maar vooral een individuele en collectieve respons erop. Een bundeling van menselijke reacties op overweldigende dreiging, angst en intense stress, veelal diep verborgen onder het (a)sociale masker. Wat we vaak als “symptomen” benoemen, zijn in werkelijkheid sporen van overleven. Dat perspectief verschuift het gesprek: van schuld naar begrip, van oordeel naar menselijkheid.

Waarom deze documentaire – en waarom nu?

Omdat stilte geen neutraliteit is.
Omdat digitale technologie de schaal heeft veranderd.
Omdat trauma niet verdwijnt met tijd.
Omdat ontkenning ons collectief kwetsbaar maakt.

Beneath the Surface wil geen angst zaaien en geen vijandbeelden creëren. De film kiest expliciet voor bewustwording zonder sensatie, voor kritisch bewustzijn zonder polarisatie, en voor verantwoordelijkheid zonder beschuldiging.

Waarom dit thema mij persoonlijk raakt

Dit thema raakt mij bijzonder, omdat mijn leven in essentie gericht is op het ontrafelen van waarheid. Waarheidsvinding is geen abstract ideaal voor mij, maar een passie en een levenshouding. Niet omdat waarheid altijd comfortabel is, maar omdat ze noodzakelijk is.

Onrecht naar kinderen, maar ook naar volwassenen en ouderen, onrecht tout court, kan niet genegeerd worden. Het moet benoemd blijven worden. Door iedereen. Niet vanuit verontwaardiging alleen, maar vanuit betrokkenheid.

Wegkijken is geen optie in een wereld waarin we verbonden zijn in kwetsbaarheid. Wat we niet onder ogen willen zien, verdwijnt niet. Het werkt door, in mensen, in relaties, in systemen. Juist daarom vraagt dit thema om zorgvuldige aandacht en gedeelde verantwoordelijkheid.

Mijn rol in dit geheel

Ik verbind mij aan dit project vanuit mijn achtergrond in psychotraumatologie, bewustzijnswerk en systemisch kijken. Niet als iemand die antwoorden brengt, maar als iemand die ruimte wil helpen dragen voor complexe realiteiten.

In het publieke gesprek rond trauma, misbruik en mind control zie ik vaak twee uitersten: ofwel wordt het onderwerp vermeden, ofwel wordt het herleid tot simplistische verklaringen. Beide doen geen recht aan de werkelijkheid, noch aan de mensen die ermee leven.

Mijn bijdrage situeert zich precies daar tussenin: bij duiding, nuance, en het bewaken van een gesprek dat menselijk blijft, ook wanneer het confronterend is.

De première: een film én een context

De première van Beneath the Surface is bewust opgevat als meer dan een filmvertoning. Ze wordt ingebed in een live context met ruimte voor reflectie en dialoog.

Filmpremière
📅 Zondag 11 januari 2026
🕐 13.00 – 18.00 uur

🎤 Openingsspeech: Andrew Bridgen (UK)
💬 Q&A: Ella Ster, Gideon van Meijeren, Steve Van Herreweghe, Heidi Gundel en Andrew Bridgen
🧭 Dagmoderatie: Sander Compagner

De bedoeling is niet om tot snelle conclusies te komen, maar om een gesprek te openen dat verder reikt dan één avond.

👉 Praktische info & tickets:
https://www.hartenvrouwproducties.nl/Documentaire-BENEATH-THE-SURFACE/

Wie wil voelen waar deze documentaire over gaat

Voor wie niet alleen wil lezen, maar ook wil aanvoelen waar Beneath the Surface over gaat, zijn er twee trailers beschikbaar die de toon, zorgvuldigheid en intentie van de documentaire weerspiegelen.

Ze zijn geen samenvatting en geven geen antwoorden. Ze openen ruimte.

🎬 Trailer 1 – Beneath the Surface
https://www.youtube.com/watch?v=MpKc14mt9E4

🎬 Trailer 2 – Beneath the Surface
https://www.youtube.com/watch?v=dkjB8RdP6g8

Tot slot: aandacht, zelfbeheersing en tijdige hulp

Deze documentaire is ook een uitnodiging tot meer aandacht voor geweld, thuis en daarbuiten. Voor wat zich afspeelt achter gesloten deuren, in relaties, gezinnen en systemen. Preventie begint niet bij schuld, maar bij zelfbeheersing, bewustzijn en het tijdig inschakelen van hulp.

En hulpverlening is er niet alleen voor slachtoffers, maar ook voor daders. Want beschadigde mensen beschadigen mensen, tot een veranderde houding de verhouding verandert. En wanneer hulp sneller en actiever wordt ingezet, kunnen patronen worden doorbroken vóór ze verder ontsporen.

Zorg dragen voor elkaar betekent ook: durven ingrijpen, durven benoemen, durven begeleiden. Niet pas wanneer het te laat is, maar precies op het moment dat spanning, onmacht en agressie nog richting kunnen krijgen. Daar ligt een gedeelde verantwoordelijkheid. Voor ons allemaal.

Steve Van Herreweghe

29/12/2025

/2 Reacties
, , , , , , , , , , ,

Een Reis naar Zelfleiderschap: 6 kernboodschappen uit ‘Circa 40 cm’

De belangrijkste en misschien wel langste reis in ons leven is niet deze naar buiten maar deze naar ons hart.

Mijn boek ‘Circa 40 cm. Een individuele revolutie op heldenvoeten‘ gaat in essentie over moed, daadkracht en vertrouwen op een betere en vrijere staat van leven. Het draait om het principe van persoonlijke kracht en transformatie met de gemiddelde afstand van 40 cm tussen hoofd en hart symbolisch voor de reis denken naar voelen en durven.

Het ultieme doel is om jou, de lezer, de ‘held-in-wording’, te begeleiden van een ingebakken “ja maar”-slachtofferschap naar concrete “doe maar”-heldhaftigheid; je uit te nodigen en te prikkelen tot en je te vragen naar meer zelfleiderschap en een bewuster, authentieker, krachtiger en universeel liefdevoller leven (noot: baku staat vetjes omdat olifant Baku de hoofdrol opeist in het erin verweven verhaal).

Dit uitdagend leerproces vereist het vastpakken en loslaten van oude ongezonde patronen en het aangaan van een ‘nieuwe liefdesverbintenis’ met jezelf, op basis van wat ik in mijn boek heb omschreven als ‘principines‘, op groeiprincipes gebaseerde gewoontes of routines.

In dit blogartikel belicht ik deze zes belangrijkste kernboodschappen

1. Doorbreken van Geweld

Geweld is nooit geweldig. Geweld is ook alomtegenwoordig, zichtbaar en onzichtbaar, in ‘t klein en in ‘t groot. En geen enkele geweldcyclus stopt uit zichzelf. Het is daarom essentieel om alle vormen van bewust en onbewust geweld, zowel van anderen als naar jezelf en de wereld toe, actiever te doorbreken. Dit betekent het durven onder ogen zien en niet langer wegkijken. Dit betekent ook het benoemen en de confrontatie leren aangaan; leren neen zeggen, neen doen, ja zeggen, ja doen, groeien in assertiever en ethischer grenzen stellen en deze empathisch ook respecteren van anderen. En dit alles in lijn met de eed van Hippocrates “Primum non nocere” (ten eerste, niet schaden) alsook met je meest pure eerlijke zelf.

2. Overwinnen van Angst

De held-in-jou wordt opgeroepen zijn angsten te erkennen; de kleine en grotere, de nieuwe en (stok)oudere; ze niet langer te ontvluchten en voor eeuwige vermijding te blijven kiezen. Het is niet fair jezelf te (blijven) beknotten; niet fair naar je talenten toe, je kinderen noch de wereld. Jij maar ook de wereld daarbuiten verdient de beste versie van jou, jouw hartenmoed, jouw zelfvertrouwen, jouw unieke vrije complexloze jij. Door zelfonderzoek (check bijvoorbeeld de Wees niet bang – vragen), door het verbeteren van je zelfcontrole en door moedige confrontatie, alleen én met de juiste hulp, kan je echt een angstvrijer leven leren leiden. Van je eigen schaduwen je beste vrienden leren maken doet je eigenwaarde en vertrouwen groeit en vertrouwen is de basis van creatie, expressie, vrijheid en geluk.

3. Verruimen van het Zelfbeeld

‘Maar wie ben ik dan ik werkelijk?’ hoor ik wel dagelijks. Zet je schrap. Je bent niet de slotsom van je verleden, je bent niet een bundel vol tekorten, noch de verzameling van vloeken en andere projecties komende uit alle giftige hoeken. Neen. Je bent een vormgeworden lichtbundel, je bent pure magie, je bent T.O.P.: een talentrijk, ontwikkelingsgericht potentieel. Neem het maar aan, hoe sneller, hoe beter. Ontdoe aub je vastgeroest laag zelfbeeld van ziekmakend stof en gif. Herontdek je Zelf via nieuwe brillen en ervaringen. Zeg vaarwel tegen labels, leugens, rollen en oude overtuigingen die jou ten onrechte kleiner houden dan wie je in wezen bent. Je bestaat uit sterrenstof. Stretch dus die ideeën over jezelf en resoneer met dat wat wil stralen, van binnenuit.

4. Beheersen van het Denken

De belangrijkste opdracht hiertoe is het verwerven van meesterschap over je eigen denken, denklussen, je denkapparaat, oftewel je ‘interne radio’. Duizenden gedachten per dag stromen doorheen jouw radio, ze (mis)voeden je geest, je lichaam, je stemming en dus je bestemming. Je hebt wel degelijk de mogelijkheid om dit (bij) te sturen en je af te stemmen op die zenders, die frequenties die jou ten dienste zijn. Je bent je gedachten niet, je hebt de keuze om gedachten te kiezen. Gedachten zijn als bouwstenen, leer ze bewust te filteren, je ‘denk-ruis’ (check artikel denkfouten) herkennen en uitdagen. Leer actief te kiezen voor opbouwende gedachten. Door bijvoorbeeld pauzes in te lassen tussen prikkel en respons, door “er is de gedachtewolk aan … maar ik volg dit wolkje niet” te zeggen, en door andere zenders en omgevingen uit te proberen.

5. Verbeteren van het Voelen

Naast mentaal ‘werk’ is emotionele ‘hygiëne en vitaliteit’ eveneens van levensbelang. Gedachten laten chemische sporen na, ze verworden tot overtuigingen en stemmingen. Jezelf losmaken van oude patronen vereist dus ook een andere, nieuwere manier van omgaan met je gevoelens, je actuele en je dieperliggende. Ze minder negeren, minder onderdrukken, minder wegrationaliseren en ze minder projecteren op anderen (uitgelokt door triggers) is echt wel arbeid. Maar het loont. Wie zich beter wil voelen dient dus zeker het voelen te verbeteren. Leren wachten, naar binnen gaan, toetsen, luisteren naar en doorvoelen van wat daar is, daar leeft, daar wil ervaren worden en tot uitdrukking, je kan het leren. Niet de “tijd heelt wonden” wel introspectie, sensitieve aandacht en empathie. En hoe dieper je voelen gaat hoe rustiger en milder je wordt.

6. Toegewijd Handelen

Dit is de culminatie van de reis, waarbij je doordacht, doorvoeld, doorwrocht hart en ziel integreert in elke actie, klein of groot, met of zonder publiek. Het is leven vanuit je hartgeest alsof de hele wereld toekijkt, geheeld wordt, geniet en mee met jou floreert. Door jou, je diepgang, je herverbinding met je ware ik en door jouw toewijding voor alles in en rondom jezelf. Met je hart als zetel van je waarnemen, je denken, je (in)voelen, je handelen, je ondernemen, je relateren en je hanteren van moeilijke situaties. Niet je angstige, je hebberige, je bazige ik, wel je bewuste, authentieke, krachtige en universeel liefdevoller zelf aan het stuur, onderweg naar een vrijer, volwassener, voorbeeldiger en vertrouwensvoller g/leven.

Deze kernboodschappen vormen samen met de erkenning van je ‘geketende en je getekende staat’ en de innerlijke call tot niet een collectieve maar wel een ‘individuele revolutie’, de leidraad voor jou, voor de lezer, de moedige doener om te groeien als ontwaakte held-in-wording.

Good luck!

Steve Van Herreweghe

ps: Wil je mij als mentor, graag! Stuur me een mailtje, Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free.

Extra noot: voor interviews, lezingen, podcasts neem contact op via dit formulier.

/0 Reacties
, , , , , ,

De Vier Hamvragen: je kompas voor een ware Individuele Revolutie

Voel jij je soms ook verloren in het ‘ratraceleven’ van de maatschappij? Overspoeld door chronische stress, vermoeidheid, zinverlies en zelfs (existentiële) vereenzaming? Laat het verontrustende gevoel ‘de weg en het perspectief kwijt te zijn’ je nog moeilijk los?

In mijn boek Circa 40 cm omschrijf ik het als symptomen van ‘de teloorgang van de held’ – een toenemende staat van vervreemding van je ware Zelf, je diepere natuur, jouw unieke en onze gedeelde missie. Een toestand waarin we schijnbaar lijdzaam moeten toezien hoe ons leven en gedrag wordt gedomineerd door ingebakken en veelal beknottende automatismen en herhalingen.

De geautomatiseerde piloot in onszelf, in de ban van aangeleerde en beperkende kennis, vastgeroeste gewoontes en reacties. Een ‘vlucht’ die kan leiden tot verdwaling, (on)bewuste zelf-sabotage en het honkvast zitten in ziekmakende patronen, zowel professioneel als privé. Een vooral precaire situatie die de Westerse ‘welvaart’samenleving en ‘hoofd’-cultuur steeds meer typeert en dieper in een collectieve burn-out duwt.

Wil de automatische piloot het stuur uit handen geven?

De boeiendste, maar ook langste en lastigste reis is deze van hoofd naar hart.

Maar het goede nieuws is: mijn boek, de reis die het beschrijft, biedt een andere weg aan: van een eerder geautomatiseerd naar een meer geïnspireerd leven. Een geleid pad uit de jungle der mis-Leiding. Geen evident pad, een eenzaam ook en hoegenaamd niet voor watjes. Maar wel een-saam-en-liefdesversterkend: een individuele authentieke revolutie op heldenvoeten. Het is een oproep om je Zelf – de enige ware Leider – radicaal in de spiegel aan te kijken en te erkennen, niet meer angstig of ongeïnteresseerd weg te kijken, of aan vingerwijzing te doen. Het is een uitnodiging de deur galant doch resoluut naar binnen te openen, je schaduwen niet langer te schuwen, en zo grondiger met alle binnenkamers aan de slag te gaan, je open te stellen voor dat immer ‘kloppende’ hart van je.

Deze reis van de held-in-jou gaat over zelfbewustwording en de bewustere Wording van je Zelf, ver voorbij de compromissen en vermoeiende maskers, onderweg naar veel meer hart, en dus veel meer vreugde, liefde, vrijheid en geluk. Dit geschiedt alleen door het onder ogen zien van je ‘geketende’ én ‘getekende’ staat, hetgeen inspanning, onderzoek, kritische zin en moed vraagt om naar binnen te gaan. Om je te ondersteunen in dit proces, stel ik in mijn boek massa’s vragen, die diverse schaduwgebieden en donkere kamers bestrijken in je herinneringsveld. Centraal staan de volgende vier vragen, bedoeld om je uit te dagen voor het bottom-up durven doorbreken van zelfverzwakkende herhalingspatronen.

De 4 hamvragen

Deze vragen zijn een uitnodiging om de confrontatie aan te gaan, om diepere voeling te krijgen, om het ‘ongeheelde’ aan te kijken, de lijnen van geweld, sabotage en verzet binnen en buiten jezelf te bestuderen. Alsook om de impact van de contexten in je leven bloot te leggen en – niet in het minst – de schatkist van je diepste verlangens en talenten te ontwaren. Je hoeft deze vragen niet alleen te onderzoeken; je kunt ze uitwerken met een vertrouwenspersoon, mentor, therapeut zoals mezelf. In het boek vind je ze op pag. 247. Een goede opstart hierbij is het opmaken van een tijdlijn van geboorte tot nu. Dit kan zelfs de basis vormen van het verder uitdiepen en uitwerken van je levensverhaal, schriftelijk of via collage. Laten we deze vragen eens nader bekijken:

1. Hoe traumatisch, ingrijpend was jouw achtergrond? En hoe zwaar weegt het (nog steeds) door op je lijf, relaties, werk, leven en zingeving?

Grosso modo zijn er 3 soorten gebeurtenissen in ons leven: de normale, de ingrijpende en de traumatische. Over de normale kunnen we kort zijn: deze gaan over de alledaagse voorspelbare gang van zaken, geen echte hoogtes of laagtes. De ingrijpende events, deze kunnen positief – de zgn. ‘hoogtes’ – zijn (bijv. geboorte, huwelijk, promotie) of negatief – de zgn. ‘laagtes’ – van aard zijn (bijv. verlies dierbare, accident, ontslag), en deze halen ons steeds uit onze comfort- of geautomatiseerde zone. De traumatische events, deze zijn het zwaarst en in se altijd bedreigend geaard. Ze kunnen collectief (bijv. oorlog, epidemie) en individueel (bijv. agressie, misbruik van macht) voorkomen in diverse vormen en tijdspannes. Deze eerste hamvraag nodigt je uit om de geschiedenis van je huidige staat te verkennen. Je bent – net als een boom – een vormelijk geworden verhaal van lijnen en vertakkingen, geworteld, geschreven en getekend door gebeurtenissen en invloeden van buitenaf. De zachte en scherpe pennen, messen en tongen van weleer die voedende maar evenzeer (en vaak vergeten) sporen van (on)zichtbaar geweld op je groeiende boom nalieten. Sporen die je mogelijks hebben geketend én getekend onderweg. Deze (innerlijke) ‘getekende’ staat is veelal een vertrouwde rugzak, een verborgen bodem van pijn en treurnis, geworteld in familiale en historische pijn. Wil ook jij meer uit de dramatiek van je geautomatiseerde leven dan is dieper onderzoek over de ingekerfde lijnen van weleer aangewezen. Het in kaart brengen en ontknopen van je levenslijn helpt je om de diverse angels uit je levensproces te halen.

2. Hoe heb jij jezelf hier doorheen geworsteld? Welk overlevingsgedrag of andere coping heb je ontwikkeld?

Bijkomend: In welke mate is het zelf-saboterend of destructief (geweest)? Van welke gedragskettingen en -reacties heb jij of anderen (door jou) nog steeds last?

Als reactie op de bepalende en verstorende events in je leven heb je bepaalde strategieën ontwikkeld om je telkens in de gegeven situatie ‘staande’ te houden, ze te overleven. Dat deed je door vooral reflexmatig te handelen zoals via vechten, vluchten, bevriezen, vleien of verdringen, de zgn. ‘overlevingsreacties’. Deze reacties kunnen zichtbaar en onzichtbaar (geweest) zijn, kort en langdurend, productief en destructief, gezond en ongezond. Ze zijn in elk geval in de regel te bestempelen als normale reacties op abnormale gebeurtenissen. Anderzijds kunnen deze ‘logische’ reacties gaandeweg wel ‘een eigen leven’ gaan leiden. Zo gaat het overlevingsgedrag dan onbewust over in een vorm van post-traumatische zelf-sabotage en wordt het een tweede natuur om ‘te vechten, vluchten, vleien, verstarren en verdringen’. Niet dat dit disproportionele gevolgen hoeft te hebben maar het kan wel aan de basis liggen van neurosen, psychosen, andere dissociaties, ziektes, verslavingen en geweldpleging. Het onder ogen zien van destructieve gewoontes is absoluut nodig om je er te kunnen van verlossen. Afleren is altijd mogelijk mits bewustzijn ervan, wilskracht, een plan, hulp, doorzetting en de juiste omgeving(en). Heb jij je ondanks ‘je moeilijke verleden’ toch zelfbewust en creatief ontplooid dan hoor je bij de weinigen die aan PTG (Post-Traumatische Groei) hebben gewerkt en van crisissen doorbraken hebben gemaakt.

3. Hoe genezingbevorderend ervaar jij je (huidige) contexten of bubbels in je leven?

Bijkomend: Zijn ze veilig, nodigen ze uit om te aarden, te groeien? Zit er voldoende vriendschap en begrip in? Rijmen ze met wie je bent of staan ze nog veraf van wie je echt wilt worden en zijn?

Zoals elke geschiedenis dient begrepen te worden binnen het desbetreffende tijdsklimaat, zo geldt dat ook voor elke ontwikkeling – positief of negatief. Je wordt nooit geboren als een onbeschreven blad. Persoonlijke aanleg en karakter zitten ingebakken in de mens, doch omgeving en context spelen altijd een doorslaggevende (helpende, verwerpende) rol, ook bij genezings- en wordingsprocessen. Zaadjes zitten boordevol potentie maar ze behoeven de juiste bodem, licht water en zorg om te kunnen groeien. Kameleons veranderen van kleur afhankelijk van hun omgeving, net als veel mensen die in angst leven zichzelf te zijn kiezen voor voortdurende aanpassing. Elke brandende kaars zal finaal uitdoven in een zuurstofarme ruimte. En een vogel met een gebroken vleugel geneest niet in de lucht maar veeleer in een warm nest. Stilstaan bij de onuitwisbare rol van de context in je leven helpt je bij het te veelvuldig ‘personaliseren’, want dat is een denkfout. Je bent namelijk niet altijd overal en voor alles persoonlijk verantwoordelijk. Wees best kritisch voor elke omgeving waarin je was, bent en komt. Hoe veilig, warm, bevorderlijk, voedend of kil, verwerpend en gevaarlijk was en is het daar? Als jij wil groeien richting vrijheid, geluk en liefde dan moet jij je contexten beter gaan selecteren. Maakt of kraakt het milieu jou? Brengen de mensen mensen erin jou dichterbij of verder af van je doelen, je authentieke zelf? Genezing bevorderende contexten bieden rust, veiligheid, vertrouwen en perspectief. Ze helpen je in spontane, daadkrachtige zelfexpressie.

4. Hoe bereid ben je om de confrontatie met je authentieke Zelf aan te gaan?

Bijkomend: Welke ‘ja maars’, ‘zorgen’, ‘angsten’, ‘excuses’, ‘storingen’ duiken steeds weer op? Hoe graag wil jij werkelijk naar het goud-in-jezelf op zoek?

Jezelf authentiek realiseren is het ultieme doel. Het zaad van een eik wil geen appelboom worden. Elke ster wil vooral het eigen licht uitstralen. Maar de rups moet finaal durven ontpoppen tot de magistrale vlinder dat het in zich draagt. Er is – helaas – heel wat nodig om mensen werkelijk wakker te schudden, ze bewust te maken van hun unieke talentenpakket en rijkdom aan mogelijkheden, hun eindigheid en vergankelijkheid, hun recht op een volwaardig en vooral bruisend leven. Aangeleerd en gekoesterd zelfmedelijden kan een immense valkuil zijn. Ook jij bent geen slachtoffer maar een held-in-wording. Onderzoek het idee, besef het en wacht niet op de zoveelste crisis of zelfs je sterfbed, zoals het boek ‘de vijf dingen waar stervenden spijt over hebben’ van Bronnie Ware zo kernachtig beschrijft. Deze hamvraag peilt naar de diepte van je wil en bereidheid om obstakels te trotseren. Het gaat om het overstijgen van beperkende ideeën over jezelf en het activeren van het “liefdesvuur” waarvan je intrinsiek bent voorzien. Het gaat over radicaal kiezen voor jouw hart, jouw heilige graal, de zoektocht naar het ‘goud-in-jou’, jouw authentieke vingerafdruk, jouw unieke kleur, stem, stem-pel en be-stem-ming. Natuurlijk is het pad van jouw individuele revolutie bezaaid met weerstand, ongeloof, angst, en de vele ‘ja maars’. Angst is slechts afwezigheid van kennis en vertrouwen in je verborgen kracht(en) en veelal overgenomen en aangepraat via angstigen. Lees de Wees-niet-bang-vragen en herstart vandaag nog vol liefdesvuur, daar waar je bent. Handel vanuit en wandel in het goud dat je bent, wees zelf de eerste om je te zegenen, en vertrouw.

Deze vier hamvragen zijn geen snelle oplossingen; ze zijn zaadjes die dieper(e) inplanting, tijd, zorg en blijvend engagement behoeven. De antwoorden kunnen rijpen tot voedzame en hopelijk dankbare vruchten of planten. Door deze vragen te omarmen, begin je aan jouw proces van fundamentele zelfversterking en neem je het stuur van de ‘automatische piloot’ over. Je leert de held-in-jou te ontketenen van de macht van externe events en autoriteiten en van wat en wie je niet langer dient.

Liefs,
Steve.

ps: Wil je mij als mentor, graag! Stuur me een mailtje, Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free.

Extra noot: voor interviews, lezingen, podcasts neem contact op via dit formulier.

/0 Reacties
, , , , , , , , , , ,

(zelf)Liefde is niet voor watjes

‘Dit ben jij Baku. Dit ben ik, Jazeed.
Jij bent niet klein, jij bent groot, veel groter dan ik.
Groots, dat ben jij, jij machtig dier.
Jij bent niet de schaduw van je verleden. Jij bent het licht zelf. Het zijn niet de handen die jou pijn deden die over jou waken, maar de Grote Moeder zelf.
Vergeef jezelf hun ver-nietig-end zijn, en herinner wie jij bent. Kijk en zie jezelf.
Jij hoort hier, jij hoort erbij en jij bent geliefd.
Jij bent onze koning, onze hoop.
Wij houden van jou.
Ik hou van jou.
Leef en laat je grote ziel vrij.
De tijd is gekomen. De tijd is nu. Wij hebben jou nodig.’

-‘Spiegelmoment’, Jazeed en Baku, uit Circa 40 cm.

Keepers with a heart

Aan het woord is Jazeed. Hij spreekt krachtig tot het getormenteerde en ontheemde hart van de twaalfjarige weesolifant Baku tijdens een zelfherkenningsoefening (olifanten zijn een van de acht zoogdieren die zichzelf kunnen leren herkennen in een spiegel).

Jazeed is één van de protagonisten in het allegorisch verhaal verwerkt in mijn eerste boek, Circa 40 cm. Hij werkt als Keeper, ofwel hoeder, in het Naïrobi verpleegkwartier van het Sheldrick Wildlife Trust, wellicht de oudste en meest baanbrekende natuurbeschermingsorganisaties voor wilde dieren en habitatbescherming in Oost-Afrika, ontstaan ​​uit de passie van één familie. Via hun beroemde Orphans’ Project redden en rehabiliteren de Sheldricks sinds 1977 weesolifanten, neushoorns en andere wilde diersoorten in heel Kenia. Een machtig schone en bijzonder ontroerende missie is dat. Temeer omdat het hier gaat om ernstig bedreigde diersoorten (er zijn namelijk gemiddeld 95% minder olifanten en neushoorns dan een eeuw geleden).

Sinds hun start hebben de teams en hun Keepers van het SWT al 320 weesolifanten gered van ontbering en vroegtijdige dood. Met massa’s liefde, zorg en toewijding ontfermen ze zich dag en nacht over hun ontheemde en vaak getraumatiseerde ‘babies’ en ‘jonkies’. Via diverse programma’s binnen hun aangepaste vervolgunits rehabiliteren ze hen in functie van slechts één hoofddoel: terug `bevrijd’ kunnen genieten van een volwassen leven in het wild te midden van hun broeders en zusters.

De hoeders – met hun typische smaragdgroene verzorgingsjassen en rookwit padvindershoedje – zijn de vervangouders van dienst. Ze verzorgen hun olifantenwezen soms tot 24 uur per dag precies zoals hun afwezige moeders dat zouden hebben gedaan. Ze voeden hen, slapen bij hen, wandelen, spelen, masseren hun stress weg. Vleesgeworden engelen zijn het, voor wie verschil in grootte of vorm, mens of dier, niet bestaan.

Co-regulatie

‘Het is de aanhoudende liefde die het ijs laat smelten.’

Door hun onvoorwaardelijke liefdevolle nabijheid in dankbaarheid, kracht en vertrouwen, ontdooien de harten van hun geliefde kolossen. Een bijzonder samenspel is het, tussen mens, dier en natuur, alle twee- en viervoeters: de jonge en oudere wezen onder de vleugels van hun hoeders.

De herwonnen zelfwaarde en zelfliefde groeit door het vrije oord, gezien worden zoals je waarlijk bent, een resem gelijkwaardige broeders en zusters, en vooral hartgedreven helpende Keepers. Een analogie die kan tellen voor ons, menselijke zoogdieren, vervreemd van onze ware kracht en aard, gedoemd om het vaak alleen “te moeten klaren”.

Ik leerde vrij vroeg dat (bij) iedereen zowel een been als de spreekwoordelijke ‘veer’ kan breken. En dat alleen jij het kunt (hanteren), maar je het zelden alleen (kunt). En bovendien, wat fout liep in relatie mét anderen kan alleen in relatie tót anderen genezen. Co-regulatie heet dan dan in vakjargon. Het beschermende ijs rondom bevroren doch grootse harten dat eindelijk mag en kan smelten. De onvoorwaardelijke liefdevolle aanwezigheid van een rustige stem, een stabiele ander (een persoon, huisdier, groep) kan daarbij een harmoniserende hulpbron zijn. ‘Co-regulatie’ is het samen verzachten en aanpakken van de pijnlijke situatie, tussen toen en nu, en tussen nu en dan. Hoe mooi is dat!?

Co-regulatie is een zoogdierenvaardigheid. Intuïtief weten en voelen we dat wel. Het is bovendien oude wijze kennis die in veel inheemse zogenaamd ‘primitieve’ culturen gemeengoed is. De impact van een ander wezen, een roede, een commune is gigantisch, en in meervoudige richting.

Daarom onderstreep ik het waar ik kan, daarom is en blijft het mijn eeuwig verlangen en streven dat de liefdevolle aandacht voor jezelf als deze voor een ander mag groeien. Dat we samen zin uit on-zin blijven puren. Dat we wat meer ego los- en wat meer ziel toelaten. Dat we afstanden verkleinen tussen hoofd en hart en harten onderling, en dat we (terug) meer een ge-Wilde familie worden.

Trouw hoederschap, de basis van elke individuele revolutie

Individuele revoluties vragen bijzonder veel moed, wilskracht, lef en uithouding. En niet alleen bij olifantenwezen. Ook het door stress, angst en door onmacht, geautomatiseerd geteisterde wezen ‘Mens’. De kiem van elke verandering is verlangen en vertrouwen in een nieuwe contract met jezelf. Het durven aangaan van een nieuwe liefdesverbintenis, hoe onzeker en bang ook, de moed terug te vinden je open te stellen voor het Goede en het Schone in jezelf en de ander, jouw hart te voelen kloppen voor jou, en de zoekende ander-in-jou.

Liefs,
Steve

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een meet & greet event, check mijn agenda. Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free.

Extra noot: voor interviews, lezingen, podcasts neem contact op via dit formulier. Een overzicht van de komende events in Vlaanderen vind je hier.

/0 Reacties
, , , , , , , , ,

‘Mens, wees niet zo bang’ – vragen

Meester Po, de blinde Kung Fu leraar uit de gelijknamige tv-series (1972-1975), met David Carradine aka Caine in de hoofd- rol. Ik was er dol op, als kleine, onzekere en dromerige knaap. En nog. Caine zwierf als Shaolin-monnik door het Amerikaan- se Westen, alleen gewapend met zijn vaardigheid in Kung Fu. Hieronder één van mijn favoriete scenes waarin de jonge Caine kennismaakt met zijn ‘blinde’ Meester Po:

Caine ‘Van alle dingen moet leven in duisternis het ergste zijn.’ 
Po ‘Angst is de enige duisternis.’
Po ‘Ga er nooit vanuit dat, omdat een man geen ogen heeft, hij niet kan zien.’
Po ‘Sluit je ogen. Wat hoor je?’
Caine ‘Ik hoor het water (stilte). Ik hoor de vogels.’
Po ‘Hoor jij je eigen hartslag?’
Caine ‘Neen.’
Po ‘Hoor je de sprinkhaan die aan je voeten ligt?’
Caine ‘Oude man, hoe komt het dat jij deze dingen hoort?’ 
Po ‘Jongeman, hoe komt het dat jij dat niet doet?’

Wees niet (te lang) bang

Een beetje bangheid kan geen kwaad. Het maakt je wat bewuster, houdt je alert en scherp. Echter, teveel of te lang in angst vertoeven is niet gezond en duidt op gebrek aan kennis en zelfcontrole. Chronische angst is vooral een product van jouw repetitief doemdenken en een gevolg van uitgesteld emotioneel werk. Het overactiveert je stresssysteem waardoor je voortdurend op je hoede bent voor het (veelal denkbeeldige) gevaar: je wil vluchten, vechten of ter plaatse bevriezen en zelfs verdwijnen.

Hoe langer je deze angst aanhoudt en voedt hoe meer het – als een uitgehongerde familie ratten – aan je sterke maar ook gevoelige lijf gaat knagen. Bovendien is angst bijzonder aanstekelijk, besmettelijk en vernauwt het je blikveld en gevoelsleven.

Wees dus evenzeer waakzaam voor een te grote angstfocus of deze die aan jou wordt opgedrongen. Het is beter er gezonde rust en kalmte ipv olie op te (blijven) gieten. Hanteer (zoals hier ook beschreven) de “Jij maakt mij niet bang, ik maak mezelf bang” afspraak (met jezelf). Zoek ook vaker de natuur op, luister naar zachtere muziek en stemmen, vermijd teveel nieuws, mediteer, en ga bijvoorbeeld aan de slag met deze toolkit. 

Leer meer te vertrouwen op wat werkt (voor jou) en leer te denken in mogelijkheden. In de podcast mini-reeks rond crisis en wijze coping zoom ik in episode 3 in op de pervasieve impact van je eigen denkpatronen wanneer het ‘tegenzit’. Jouw automatische gedachten liggen aan de basis van geautomatiseerde reacties en deze kleuren op hun beurt je wereld, je realiteit, je resultaten en gevoelens. Voortdurend denken aan hoe vervelend het allemaal is, wat mogelijks niet meer terugkomt, welke beperkingen er zijn enz. haalt je stemming onderuit en verziekt tegelijk ook de sfeer rondom jou. Aan je angstniveau werken betekent actief het piekeren verlaten en inzetten op initiatief en creativiteit. ‘Ieder nadeel eb zijn voordeel’, zei Johan Cruyff.

Daarom, lief mens, jij, mijn lezersvriend en vrijheidsreiziger, hieronder – uit mijn boek Circa 40 cm – een intuïtieve stroom van ‘Mens wees niet zo bang’- vragen om jou te stuwen naar een waarachtiger en moediger zijn, doen, gaan en staan. Revolutionaire vragen die je helpen om te midden van dat angstvuur nog meer in je kracht te komen, er te blijven vooral.

Wat zou jij doen mocht je geen angst hebben? Wat zou je doen in je leven? Wat zou je doen met je talenten, je behoeften, je dromen? Wat zou jij doen mocht angst je niet leiden? Wat zou je doen overdag? Hoe zou jij je dag vullen? Wat zou je eerst doen, wat dan, wat nog, wat laatst? Wat zou jij doen mocht angst volledig uit de dagen en nachten van je leven zijn verbannen?

Wat zou je laten mocht angst je leven hebben verlaten? Wat zou je niet meer doen, opgegeven hebben, losgelaten hebben? Wat zou je echt niet meer doen? En wie zou je laten mocht angst je niet meer aanwezig zijn, je leiden? Van wie zou je loskomen, losgekomen zijn mocht angst niet meer in je hart wonen? En waarheen zou je gaan? Welke plekken zou je wel opzoeken? Welken mensen zou je willen zien? Waar zou zich dat alles afspelen?

Wie zou jij zijn mocht angst je niet gevangenhouden? Hoe zie jij jezelf onbevreesd, onbevangen, ongecompliceerd, vrij? Hoe zie jij jezelf tevoorschijn komen als bij mirakel de angstverlamming werd verdreven? Wie zie jij dan rechtstaan, opdagen, ontwikkelen, bloeien, ontwaren? Wie in jou groeit wanneer die van angst werkelijk is gescheiden? En wat zou die dan betekenen voor en uitdragen naar anderen? En wie zou daar vooral baat bij hebben?

En wat als? Wat als het leven, jouw leven niet zo lang meer duurt? Wat als jouw kostbare tijd slechts nog maar een week, een maand, zes maand, een jaar zou duren? Wat komt dan in je op, wat komt dan vrij? En wat hoor jij jezelf denken dat je mogelijks nog in de angst houdt? Stel dat het leven straks voorbij is, waar wacht je dan nog op?

Don’t escape ‘from’ but into Life!

Steve.

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een meet & greet event, check mijn agenda. Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

/3 Reacties
, , , , , ,

Een liefdevol en magisch lopend vuurtje

Zo zou ik vandaag, 9 oktober, de tussenstand willen omschrijven na een hele septembermaand Meet & Greets, lokaal bij mensen thuis, op hun Vlaams erf, in hun welzijnscentrum of voedselbos. Een bijzonder veelbelovend, verwarmend en co-creatief initiatief, dat nog enkele maanden blijft doorlopen.

De onmiddellijke en online reacties die ik reeds mocht ontvangen eveneens enorm stimulerend, zoet en hart strelend:

“Heel aanstekelijk”, “Een warm bad”, “Je gaf woorden aan mijn innerlijk proces”, “Vanuit het hart naar ons hoofd, het 40 cm gevoel, emotie van het innerlijk kind. Bedankt voor jouw ware kennis en filosofie onder ons te brengen”.

Dank jullie wel!

Een war(m)e (R)Evolutie

..begint vanuit een dankbaar en moedig hart.

Ingeborg las als één van de eersten mijn boek en contacteerde me in de zomer. “Laten we iets samen doen!” En zo geschiedde. Op 30 september gaven we in haar yogacentrum De Evolutie, te Brugge, een lezing – interview voor meer dan 70 aanwezigen. Wat een warme avond zeg. Hoe kan het ook anders? Twee zachte passionele enter-trainers die naar bewustwording en eenheid streven. Ik heb er nu alvast een tweede “zus” bij.

Nieuwe broers en zussen. Daarvoor doen we het. Met grensopheffende en -verleggende vriendschap als gedeeld motto. Let’s have each others back! Net dát wat herfst- en wintertijden van verkilling en zelfs verdere vervreemding behoeven. Warmer en wakkerder worden, het is van en voor ons allen.

Zo werd ik ook zondag 6 oktober bij Toon & Els warm ontvangen, daar in hun voedselbos te Ninove. Te midden van hun natuurlijke samen geoogste rijkdom ontvingen ze mij, en een boeket van andere warme medegroeiers, hartelijk en innig in hun sfeervolle ‘dome’. Ik sprak er, in een sfeer van kleurrijke zielen en omgekeerd hangende parapluutjes over het allerbelangrijkste contract in ons leven: dat met ons ware en unieke zelf, verborgen onder de vele lagen van te weinig (zelf)liefde en te veel aanpassing, gemaskeer en (zelf)sabotage. En of het essentieel en cruciaal is om niet te wachten op kansen en waarachtig geluk, maar ze te zien, te maken, te grijpen. Ook en vooral in tijden van duisternis en verdeeldheid.

Laten we vooral delen in plaats van verdelen.

Laten we meer stralen in plaats van balen.

Laten we meer lief hebben in plaats van willen hebben alleen.

Ik doe in elk geval verder, het is te leuk, te gezellig, te belangrijk, zo onderweg naar meer hart en hartelijkheid.

Blijven uitreiken

Heb je ook zin in een ‘mobiele boekparty’ (20 tot 100 personen)? Deze organiseren we nog tot ongeveer eind februari ’25. Daarna organiseren we leesgroepen. Wordt vervolgd. We zoeken dus nog gastheren/-vrouwen om dat samen te ondernemen. Neem gerust contact op via circa@stevevanherreweghe.eu bij interesse, vragen en verdere vormgeving.

Let’s do this!

Deze M&G events worden als overzicht in mijn agenda geplaatst, zie hier. Ik heb ook steeds boeken bij om gesigneerd te kunnen aankopen. Mocht het je niet lukken ergens ten velde kan je ook hier je gesigneerd exemplaar bemachtigen.

Tot gauw!

Met warme herfstgroet

Steve 🍂🔥

/5 Reacties
, , , , , ,

Cut The Crap met Pieter Loridon

Op 5/12/23 was ik te gast bij Pieter Loridon.

Op de ‘sofa’ bij voormalig topbasketter, ondernemer en gezondheidsbeest en wakkere lifestyle promotor, die mij had gevraagd om het over de waanzin van het gezondheidsbeleid van de laatste jaren te hebben. En dan vooral over de pijn van kloven, kwetsuren en onoverbrugbare afstanden die gecreëerd zijn door de dwang, censuur, cancelling en nog vele andere vormen van verwerping.

Met plezier, Pieter!

Het werd een heel open en boeiend gesprek waarbij we conform het Cut The Crap beginsel niet ‘rond de pot’ hebben gepraat. Er is niet alleen een vervaldatum op leugens buiten onszelf, er is er ook één wat betreft het blijven verantwoordelijk stellen van diezelfde buitenwereld wat ons eigen leven betreft.

Ik zie het slachtoffer, maar eer vooral de kracht, in mezelf, in jou en in ieder mens.

Hieronder het volledige interview. Dankbaar voor dit gesprek en om dit te mogen delen met jullie.

Warme groet

Steve

/2 Reacties
, , , , ,

Het strijdershart binnen de zwijgspiraal. Reconstructie van een persoonlijke kruistocht (Deel 5/6)

Dr. David Martins testimonial van enkele weken geleden (tijdens de derde editie van een door het EU parlement georganiseerde Internationale Covid-top in Brussel), was er één om duimen en vingers van af te likken. Zijn retoriek over de historiek, de leugens én misdaad achter het hele SARS-verhaal en de pandemie van de afgelopen drie jaar ging viraal.
Dr. David Martin, een Amerikaan gespecialiseerd in het controleren van octrooien, kwam met het statement naar buiten dat ‘de pandemie niet van de ene op de andere dag was ontstaan, maar wel in 1965’ en dat ‘het spike-eiwit reeds in 1990 door Pfizer werd geïntroduceerd als een potentieel vaccin’. Tussen 1990 en 2018 stelde men vast dat ‘het vaccin niet werkt omdat het Coronavirus te snel muteert en telkens ontsnapt aan het vaccin’. Voorts benadrukt Martin dat de VS verantwoordelijk was voor ‘het maken (via GOF, ‘gain of function’, ofwel het upgraden en besmettelijker maken) van beide coronavirussen die de uitbraken van SARS (in 2003) en de Covid-19 pandemie veroorzaakten.’ Het Covid-19 coronavirus werd ‘opzettelijk vrijgelaten’ (en dus niet via het gekonkelfoes tussen vleermuis en de pangolin – het misleidende narratief) door de VS in Wuhan, China, met als doel ‘een wereldwijde pandemie te veroorzaken om zo het gebruik van vaccins te kunnen promoten’. Foute boel dus, desastreus ook, en vooral: niet te geloven voor het goedaardige collectief, zich niet bewust van door staat en farma gecontroleerde kranten, beeldbuis- en radiokanalen. Zie video: https://www.youtube.com/watch?v=6BRWsLXU7Yg

Dat het een marathon zou worden en geen sprint van drie weken, drie maanden of drie jaren werd steeds duidelijker. De tijdelijke beheersing van de crisis verschoof naar de voortdurende beheersing en demonisatie van het virus, maar ook deze van de tegenstem, het oude normaal, onze vrijheid. Definities werden gewijzigd (zoals ‘wat is een pandemie’), jarenlang effectieve therapieën bij influenza zoals Ivermectine en Hydroxychloroquine (HCQ) werden ‘plots’ verboden. Artsen die dit nog durfden voorschrijven kregen boetes van 100.000-en euro’s, werden verklikt via kliklijnen door apothekers, en verloren hun licenties. Ongeëvenaarde medische onvrijheid als norm. Niet te veel zelf nadenken. De Eed van Hippocrates dan maar onder de mat. Alles onder het in koor gepredikte motto van ‘voor de veiligheid en gezondheid van het volk’. Totalitaire maatregelen in een wit jasje.

Overal ter wereld stonden artsen, specialisten, wetenschappers op, zoals dr. Martin: dr. John Ionnadis, dr. Peter Mc Cullough, dr. Roger Hodkinson, dr. Byram Bridle, dr. Robert Malone, dr. Simone Gold, dr. Naomi Wolf, dr. Geert Vandenbossche, dr. Zach Busch en vele anderen voerden steeds meer strijd, ten koste van tijdelijke of definitieve censuur en cancelling. Ook de Duitse advocaat Reiner Fuellmich ontnuchterde en inspireerde velen en verwierf roem met zijn gepassioneerd onderzoek naar wat hij ‘de grootste misdaad ooit op de mensheid’ noemde. Dichter bij huis rezen alternatieve mediakanalen zoals De Nieuwe Wereld, Blckbx, Café Wellschmerz, Tegenwind als paddenstoelen uit de grond. Sociale groepen en verenigingen werden opgericht (zoals Viruswaanzin, The Human Side en ook mijn Gouden Burgerbeweging, zie later). Tegelijkertijd groeide de tegenstelling in de maatschappij exponentieel en werd het wij – zij klimaat voortdurend gevoed; de strijd tussen de volgers van het staats- en expertennarratief en de zgn. complotdenkers, de wappies vierde hoogtij, en liet onuitwisbaar beschadigende sporen na.

Hocus pocus

Maar waarom bleven de vele mensengeesten zo verstard in angst? Waarom volgden ze bijna blindelings het eenzijdige narratief? Waarom werden politici plots wel gezien als dames en heren die ‘het beste met ons voor hadden’? Waarom werden mainstream mediakanalen ineens niet langer als ‘sensatiezoekend en oppervlakkig’ beschouwd? Waarom werd het gebruik van het gezond verstand, het zelfstandig denken en het stellen van kritische vragen stellen plots ‘niet zo sexy meer’ maar wel ‘gevaarlijk’ en zelfs ‘taboe’?

In een notendop: angst, manipulatie en een gebrek aan een goedwerkend crisisveerkrachtig moreel kompas! Laat het nu net die zaken zijn waar ik levensmissiegericht mijn schouders blijf onder steken: de cultuur van bewustwording, zelfregulering en diepere zingeving bevorderen in de maatschappij. 

Ook ik zette er bijgevolg steeds meer mijn tanden in, dagelijks, en steeds harder. Ik maakte in het vorige stuk over ‘escalerende geweldenarij’ al gewag van de bizarre surreële en irrationele fenomenen van cognitieve dissonantie en volgzaamheid bij individu én collectief. Theoriën over massamanipulatie bij de vleet natuurlijk (check deze pagina). De één al meedogenlozer over de menselijke passiviteit en hypnotiseerbaarheid dan de ander. De ‘Injectienaaldtheorie’ (1900-1930) bijvoorbeeld – jawel – verwijst naar het fenomeen waarbij ‘ontvangers informatie kritiekloos overnemen van media (zenders). Daarbij maakt men klassiek gebruik van drie tactieken: propaganda, manipulatie en indoctrinatie.
De Zwijgspiraaltheorie (1960, bedacht door de Duitse E. N. Neumann) ging nog een stapje verder. Volgens Neumann zouden mensen die een afwijkende mening hebben bang zijn dit uit te spreken en zo bang worden voor sociale isolatie. Mensen krijgen hierdoor de neiging zich te conformeren aan de meest uitgesproken mening. Dit mondt uit in een toenemende Zwijgspiraal. Sociaal-psychologisch perfect te begrijpen vanuit de bijna doodsangst uitgesloten te kunnen worden. Massavorming is een andere benaming hiervoor, maar gaat dieper in op de identiteit die voortvloeit uit ‘een zich gezamenlijk afzetten tegen en volgen van de autoriteit’. Jungiaanse denkers onder ons zullen er de Individuatie-angst in herkennen, ofwel de aangeleerde en gekoesterde weerstand tegen het ontplooien van je authentieke zelf. Maar, er kwamen nog varianten op die steeds terugkerende dynamiek, de ‘misleidende cirkel van angst en autoritaire manipulatie’, zoals: het Stockholm syndroom, het boiling frog syndroom, scapegoating, gaslighting, de tantaluskwelling, Munchausen by proxy, enz.

De wereldwijde angstpropaganda had een uit zijn voegen gebarsten letterlijke maar vooral psychologische gevangenis gecreeërd, de Aarde nagenoeg compleet maatregelgewijs én gevoelsmatig door tralies omringd. Stalen staven van isolement zijn natuurlijk uiterst krachtig, zonder twijfel, maar de wreedaardigste gevangenissen zijn echter deze waar angst regeert, en waar verdwaalde gehypnotiseerde geesten en bevroren harten zich vrij wanen. Angst vernauwt, doet het brein krimpen, creeërt tunnelvisie, en zorgt voor een overactieve overlevingsmodus, hoofdzakelijk omdat de dieper gelegen onderdelen van ons brein, het ‘reptielendeel’ (hersenstam, ruggenmerg) vooral en het ‘emotionele brein’ (limbisch systeem), het meer ‘overnemen’ van het ‘logischer rationele deel’ (de neocortex). De fight-flight-freeze-fawn reacties worden dan veel dominanter, en hierdoor verhoogt als vanzelf de kans op onrust, conflict en ziekte. Check mijn artikel over stress.

Mensen zijn nu eenmaal gewoontewezens, houden niet verandering en willen kost wat kost behoud van veiligheid en rust, zodat ze verder kunnen ‘spelen’, ‘leren’, en eventueel ‘groeien’ in hun ‘normale flow des levens’. En daar kunnen ze heel ver in gaan, zeker wanneer hen elke vorm van referentie-ervaring ontbreekt (en dat was voor velen wel zo). Kiezen, bewust en onbewust voor compliance en conformiteit om de status quo te behouden is zonder twijfel een diepmenselijke en dus gedeelde kernmotivatie. 

‘Get busy living, or get busy dying’

Ik maakte me wel steeds meer zorgen, en ook bozer. En ik niet alleen. Temeer omdat het ook steeds duidelijker werd dat de massa werd ‘klaargestoomd’ voor de vaccinatieprogramma’s, en zich onder (in)directe dwang dus diende te voegen, zo niet dreigde mogelijks vingerwijzing, discriminatie en agressieve uitsluiting. Ook de installatie van CST ea. vaccinatie-paspoorten kwamen om de hoek luren. Waar dwang opgaat in geneeskunde verdwijnt de geneeskunde en verschijnt het geweld, het totalitaire geweld. Demonstraties, sociale acties, opkomen voor onze rechten, het werd een quasi wekelijks gebeuren, van liefdevolle rebels getinte opstand in verbinding met gelijkgestemden. Ik schreef misschien wel honderden posts en artikels over mijn kijk op de wereld waarin we terecht waren gekomen, alsook manieren om onszelf te behoeden tegen deze angst- en stressgolven, vanuit mijn ervaring in de GGZ maar vooral mijn kloppend hart voor mensen-in-nood. Zoals dit survival-artikel bijvoorbeeld (dat massaal werd gedeeld) waarin ik 7 tools uitlicht om je lijf gezond, je hoofd koel en je hart warm te houden. 

Het is ook in die periode dat ik besliste om na 30 jaar dromen en uitstellen eindelijk aan mijn boek te beginnen. Het zou een allegorische non-fictie worden over de psychologie van persoonlijke transformatie. Een reisverhaal over de terugkeer en rehabilitatie van een jarenlang gevangen genomen en toeristisch uitgebuite olifant. Een reis van de held in jou, in mij, in iedereen die klaar is voor een ware individuele revolutie, deze uit de geketende maar tevens diep getekende staat, deze terug huiswaarts, naar de eigen wilde natuur.

Aho!

Steve VH – 29/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een meet & greet event, check mijn agenda. Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

/0 Reacties
, , , , ,

Escalerende geweldenarij. Reconstructie van een persoonlijke kruistocht (DEEL 4/6)

Gisteren 15/5 ontving ik een nieuw aangetekend schrijven van de tuchtraad van de commissie van psychologen. Een nieuwe klacht, een nieuwe oproepingsbrief, een nieuwe aanval van een niet-cliënt (die ik recent blokkeerde op sociale media door aanhoudende laster en provocatie). Het hek is blijkbaar van de dam voor een minderheidsgroep die nog geen genoegen neemt met 24 maanden schorsing. En de commissie, die filtert niet, nul bescherming, ‘schuldig tot het tegendeel is bewezen’. Het voelt als een soort vernietigingsdrang die grenst aan waanzin. Eng is het wel, vervelend ook, maar het hoort er ergens bij, denk ik dan wat later. Uitzoomen en me niet laten vangen door een dergelijke op haat en onwetendheid gebaseerde destructiviteit. Licht kan nu eenmaal heftig pijn doen aan de ogen van hen die zich in het Donker hebben genesteld en zich ermee vereenzelvigd.

Primum Non Nocere. Voeg geen schade toe.

Medeleven heb ik zeker, medelijden iets minder, wakker worden uit het donker kan pijn doen. En dan heb ik het niet over het donker (en de realiteit) van ziekte-, sterfte(kans) en wanhoop dat dagelijks aan ons allen werd gepresenteerd. Dan heb ik het ook niet over het voorafgaande donker van een collectief in toenemende burn-out modus, depressie, (zingevings)armoede en massaal aan de pillen. Dan heb ik het wél over de onthutsende en vooral ontnuchterende vaststellingen van wat ik steeds meer begon te herkennen als ‘escalerende geweldenarij’, verpakt in verblindende en dwingende schijndeugdzaamheid:

  1. De eenzijdige aanpak van de p(L)andemie (als een symptoom van technocratisering van de sowieso al reductionistische geneeskunde), waarbij lokaal en mondiaal alles moest aangegrepen worden om een voortdurend muterend (en onmogelijk weg te krijgen) griepvirus weg te werken.
  2. De sciëntistische verheerlijking van het wetenschappelijk ‘dogma’ (lees: de illusie) van de ‘mens-als-een-weerloze-machine’, ontdaan van elke vorm van zelfbeschermend of -helend vermogen, natuurlijke en kosmische verankering.
  3. De logische hypochondrisering bij de mensen door de voortdurende angst (waarvan het al sinds decennia geweten is dat onze hersencellen daarvan letterlijk krimpen, het blikveld vernauwt, tunnelvisie ontstaat, het hart laat dichtknijpen, en het lichaam uitput door een voortdurende staat van alertheid, verzet, overlevings- en controlegerichtheid). Een angst die bovendien nog eens heel besmettelijk werkt, check spiegelneuronen
  4. Het actief negationisme van de antithese, de tegenstem, het tegengeluid, de afwezigheid van debat. Door staat- en farma gesponsorde fact-checking (instanties) werden in het leven geroepen, brutale censuur van andere visies of meningen werd groter, ontslagen volgden.
  5. Een groeiende polarisering tussen de beleidscritici en de beleidvolgers, hetgeen het sociaal maar ook professioneel en familiaal ongenoegen voedde, het vuur van protest aanwakkerde en de samenleving genadeloos en niet pijnvrij deed splitsen. Bepaalde sectoren kregen de scapegoat zoals horeca, cultuur, contactberoepen, eerste lijnwerkers. Selectief viseren met schuldinductie als wapen.
  6. De minimalisatie en normalisering van de (collaterale) schade veroorzaakt door de draconische maatregelen en lockdowns: toenemende tand- en mondproblemen, huidbeschadiging door te veel handen wassen, eenzaamheid door contactvermindering, desoriëntatie door stopzetting of verandering van het onderwijs en socio-economische leven (faillissementen, daling inkomsten, meer stress bij jongeren, gezinsagressie).

Grote Gruwel?

Mijn aanvankelijke bezorgdheid doorheen mijn WZC-periode tijdens de eerste golf had ondertussen plaats gemaakt voor verbazing, shock en walging. Acceptatie van een natuurlijke brand of andere ramp gaat me iets beter af dan deze manmade gecreëerde en gecamoufleerde tragedie. Dat het ‘donker en het geweld’ diep huist in elke mens en in alle lagen van de beschaving; dat manipulatie en corruptie toeneemt hoe hoger je klimt in de regionen der machtsstructuren, was me al lang duidelijk. Ook dat Big Pharma als ‘nieuwe kerk’ schaamteloos en giftig regeert over politiek, staat en volk, de (mentale) gezondheidszorg monopoliseert en onderwijs indoctrineert was me niet vreemd. Een gevaarlijke, trieste en ziekmakende teneur die ik in een ver verleden eens heb omschreven als de ‘stelselmatige psychiatrisering van de maatschappij’: 

‘Het creëren van een soort gevangenschap op grond van ziektelabeling, de stigmatisering van de mens in de patiënt, chemische afhankelijkheid en sociaal isolement induceren, energie en levensperspectief wegnemen, chroniciteit installeren, en onderdrukking van de natuurlijke agressie, creativiteit en vrijheid.’

Ik heb er mij meer dan 17 jaar binnen de muren van de psychiatrie tegen verzet. Vurig, risico- en gewetensvol, soms met medestanders, doch meestal alleen. Met minder resultaat dan ik voor ogen had, de uitzonderingen bevestigen de regel. Bijzonder lastig en vaak onbegonnen werk, temeer omdat het collectief liever gedijt in de slachtoffergeest en -rol. Het eindeloos spel van vraag en aanbod, met bewustzijn en hartenmoed als grote afwezigen. Mechanismen als aangeleerde hulpeloosheid (‘zelfsabotage’), secundaire ziektewinst (‘ziekte brengt voordelen en bedekt de onderliggende problematiek’) en de latente identiteitscrisis (‘de diagnose als troost bij zelfverloochening’) stoppen nu eenmaal serieuze stokken in het gezondheidswiel. Mechanismen die ook in dit crisisverhaal werkzaam waren én uitgebuit werden door geld- en machtsgeoriënteerde machines. 

Maar, ik had nooit gedacht dat dit zo’n desastreuze en radicale vormen zou aannemen, op wereldschaal dan nog. Het voelde plots aan alsof ‘de wereld in brand werd gestoken’, als een venijnige verborgen oorlog, als pure misdaad, als eindeloze misleiding. Het pushte me om nog dieper down the rabbit hole te gaan graven, de grote valkuil van medelijden indachtig.

Dat het steeds duidelijker om de ontvouwing en realisatie van een globalistische Agenda ging, de stichting van een Nieuwe Wereld Orde onder leiding van een kleine almachtige elite en met een transhumanistische ideologie als beleidsmissie, dat ging aanvankelijk ook mijn petje te boven. Goed beseffende door ervaring dat aanhoudende misleiding met verwerping van een ander, of groep anderen, een hoofdkenmerk is van psychopathie, van psychopathisch leiderschap. Het is het moedwillig gaslighten om gehoorzaamheid aan de misbruiker af te dwingen. De gruwel hiervan strookt natuurlijk niet met de goedheid van het gemiddeld individu. Daarom is de ontkenning hiervan ofwel de cognitieve dissonantie een menselijk copingmechanisme (maar dus tegelijk een vorm van zelfmisleiding). Psychopathie werkt dan als de onzichtbare gorilla: 

https://www.youtube.com/watch?v=vJG698U2Mvo

We registreren veel van wat er om ons heen gebeurt niet, maar hebben er bovendien geen idee van dát we zoveel missen. We zien veel minder dan we denken, tot we het wel zien, en dan is er geen weg meer terug! 

Ook ikzelf twijfelde bij momenten aan de these van de Grote Gruwel. Echter, het gewetensarme gemak waarmee de maatregelen en lockdowns bleven doorgedrukt, het voortdurend schrikbewind en alarmisme, de verenging van gezondheidspreventie, de verwerping van bijv. The Great Barrington Declaration, het censureren en cancelen van rust- en helderheidsscheppende dokters, wetenschappers en andere experten, het Event 201 (van oa Bill & Melinda Gates Foundation dat op 18/10/19 een wereldwijde pandemie simuleerde, een maand voor de uitbraak in Wuhan), de negatie van de (inter)menselijke ellende, het waren jammer genoeg ook voor mij duidelijke signalen van een antisociaal en dus psychopathisch en wereldlijk georkestreerd beleid. 

‘Time for action’, was de gedachte die mij niet meer losliet. Vrijwillig, messcherp in pen en tong, schrijven, spreken, me roeren in de publieke ruimte, ter ondersteuning, uit liefde voor de Waarheid en ter bescherming van de Mensenrechten. Zoals het vuur in mij altijd al had gebrand, voor de mens-in-nood en als vriend in bange én boze dagen. Trouw blijvend aan mijn hartintenties: mensen helpen herinneren wie wat en waarom ze zijn. Dat ze, dat we, als ‘bijzondere, unieke, gesaboteerde en miskende helden zijn, oerkrachtig als wijze goden in vermomming, zich beetje bij beetje bevrijdend uit het web van oude en tegelijk immens veel nieuwe leugens.

Steve VH – 16/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een meet & greet event, check mijn agenda. Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

/0 Reacties
, , , , ,

Het angstdiscours. Reconstructie van een persoonlijke kruistocht (DEEL 3/6)

Het 6-delig reconstrueren van mijn persoonlijk verhaal van de afgelopen drie jaar volgt op een ingeving die ik had na de beslissing van de tuchtraad van de commissie der psychologen om mij te schorsen voor een periode 2 jaar met ingang van 1/5/23, op grond van mijn kritische stellingname aangaande het dominante en asociale beleid van (inter)nationale regeringen tijdens de vele crisissen die onze realiteit werden. Ik handelde vanuit mijn geweten en burgerhart, en als (part time vrijwillig) crisispsycholoog.  

Een uiterst discriminerende, destructieve en precedent scheppende beslissing. Eén die niet alleen op sociaal groot onbegrip botst, maar tegelijk één van de vele signalen van voortschrijdende totalitaire en dus immorele afglijding in wat we zielsvervreemding en dus harteloosheid kunnen noemen. Nooit gedacht ‘toen’ het verhaal startte dat dit voor mij ‘nu’ zo’n wending en vaart zou nemen. Ondanks mijn scherp ontwikkelde neus voor incongruenties, contradicties en flagrante onwaarheden. Ondanks mijn doorwrochte kritische zin, scepsis en onderweg toegenomen wantrouwen in politiek, overheid, media, gezondheidsinstanties, farma en klassieke geneeskunde. Een resem studies en jaren ervaring ten spijt, de blinde sporen van geïndoctrineerde naïviteit hebben ook mij misleid en in bedwelming gehouden. Gelukkig was er nog een buikgevoel. En gelukkig waren we niet alleen. 

Wetenschap of propaganda?

Na de eerste lokale, nationale en wereldlijke shockgolven, de mondiale kennismaking met lockdowns, en de penetrante op ‘wetenschap’ gebaseerde installatie van maatregelen die eerder vooral angst, restrictie-, controle- en bestraffingsgericht waren, volgde een relatief rustige juli maand in 2020. Alhoewel. Door toedoen van het noodlot werden we in die periode slachtoffer van phishing en verloren we een aanzienlijk bedrag. Het beetje vertrouwen dat nog restte in het bankwezen verdween voorgoed toen onze bank niet alleen alle schuld afketste, maar vooral door de kille, agressieve stijl waarmee ze mij als 30 jaar trouwe klant hadden afgewimpeld. Nog een extra teken aan de wand dat ‘modellerende instituten van vertrouwen’ zoals banken, overheden maar ook de gangbare wetenschap slechts de illusie van veiligheid in stand houden.

Wetenschap werd zelden zo ontsierd en misbruikt. Wetenschap is ten andere nooit een vaststaand ‘ding’, en in de regel altijd ‘tijdelijk’ waar. Schermen met ‘wetenschappelijk’ is het leerproces blokkeren. Weten ‘schep’ je vanuit een onzekerheidshypothese. Het is een dialectisch onderzoeksproces van stelling, tegenstelling en voortschrijdend integrerend weten. Wetenschap dat een nieuwsgierige blik en kritische stem niet verdraagt (en zelfs uitsluit) is geen wetenschap maar onvervalste propaganda. Het trust-the-science-adagium waarmee men stellig schermde en blijft schermen is daarom niet alleen gevaarlijk maar veruit het meest onwetenschappelijke statement dat er bestaat.

https://www.stevevanherreweghe.eu/het-gevaar-van…/

Hoe tumultueus en onzeker ook, voor ons was het wel reikhalzend uitkijken naar de geboorte van Emma. Ons wondertje kwam op 29/7 de zichtbare en daverende wereld binnen, klaar voor een reis vol avonturen. Voor eeuwig verliefd, dat voelde ik meteen. Een waar Gods geschenk in bange, donkere en vermoeiende tijden. Haar welgekomen komst had ook voor heel wat verschuiving en verhuizing gezorgd. Maar het moest zo zijn, dat wisten wij. Dat de geboorte van een kind je eraan herinnert dat God de mens niet heeft opgegeven beleefde ik nu zelf echt heel intens (de rijpere leeftijd zal er ongetwijfeld ook voor iets tussen gezeten hebben). Het intensifieerde tegelijk mijn spirituele gedrevenheid en verhoogde zo ook mijn engagement om het pad van kriyayoga, dat we sinds eind 2019 via de ananda.org community waren ingeslagen, nog dagelijks actiever te exploreren. Een diepere verankering in mezelf voelde aan als een intuïtieve noodzaak en lag aan de basis van veerkracht die nog goed van pas zou komen.

Ondertussen kwamen de mediaberichten terug van ‘toenemende besmettingen’, ‘het gevaar nog verre van geweken’, en de tv-virologen, die bleven dagelijkse kost. Iedereen in de ban van ‘het grote gevaar’. Dat er meer PCR-testen werden afgenomen als voorheen, dat daardoor het aantal positieve metingen logischerwijs omhoogschoten, dat deze PCR-testen wispelturig konden zijn en ook niet-Corona gerelateerde stoffen konden aanduiden, waren blijkbaar overbodige contextuele vragen en factoren. En dit terwijl een nationaal én mondiaal gezondheidsbeleid op diezelfde PCR-testresultaten werd gestoeld, en wel één met desastreuze implicaties. We vernamen de stijging van het aantal ziekenhuisopnames, maar niet deze van de ontslagen, we vernamen de dagelijkse Covid-overlijdens maar niet deze van de onderliggende kwalen (zoals obesitas, nier- en longaandoeningen), we hoorden het geschreeuw naar terug controleverstrenging maar niet deze opschaling van de zorg, noch deze van afweerversterkend denken, eten, bewegen, noch kregen we een helder overzicht van de long term kosten-batenanalyse. 

Ook ondertussen hadden enkele prominente topartsen-epidemiologen zoals dr. Dr. Jay Bhattacharya (Stanford), Dr. Sunetra Gupta (Oxford) en Dr. Martin Kulldorff (Harvard) een voorstel tot alternatieve aanpak uitgewerkt, The Great Barrington Declaration genaamd. Een multidimensioneel onderbouwd voorstel waarbij een gerichte bescherming (focused protection) van de kwetsbaren en ouderen (>60) werd geopperd, enerzijds, en dit gekoppeld aan het tegelijk vrijer laten van de minder-kwetsbare volwassenen- en zeker de kinderengroep anderzijds. Zo kon het onderwijs, het sociaal en professioneel leven blijven doorgaan en een vorm van groepsimmuniteit opgebouwd worden. Het gerenommeerde trio verzamelde hiervoor al heel snel honderd duizenden handtekeningen (actueel staat de teller op 904.000 waarvan 47.000 medici). Maar onder impuls van vooral de Amerikaanse White House viroloog Anthoni Fauci en de WHO werd dit voorstel als ‘non-conformistisch’ geridiculiseerd. 

Een signaal van jewelste dat niet de logica en rust, maar de radicaliteit en de angst het eenstemmige mondiale beleid voedden (en zodoende een gesloten pseudo-wetenschappelijk discours werd doorgedramd). De castratie van het gezond verstand, met angst en dwang als leraar zorgde ook bij mij voor aanhoudende golven van verbazing. De Coronacrisis begon steeds meer als een vertrouwenscrisis, een vrijheidscrisis, een sociale crisis aan te voelen .. maar misschien nog het meest als een bewustzijnscrisis. 

Aho!

Steve VH – 2/5/23

ps: Wil je iets betekenen, graag! Een comment, een mailtje, een meet & greet event, check mijn agenda. Wil je meer over mijn boek ontdekken, check. Wil je een gesigneerd exemplaar bemachtigen, klik klik. Feel free, be free. Volg me op Twitter voor meer real-time info, en schrijf je in op deze blog.

/0 Reacties