Jaarlijks worden in Europa ongeveer 250.000 kinderen als vermist opgegeven.
Wereldwijd neemt online kindermisbruik jaar na jaar toe. In 2023 alleen al werden meer dan 275.000 webpagina’s met bevestigd misbruikmateriaal geïdentificeerd. Tegelijk weten we dat deze cijfers slechts de zichtbare bovenlaag tonen. Hoe ernstiger en systemischer het geweld, hoe groter de stilte errond.

Deze cijfers zijn geen abstractie. Ze vormen de maatschappelijke context waarbinnen Beneath the Surface is ontstaan.

Sommige thema’s laten zich niet samenvatten in een mening of een standpunt. Ze vragen iets anders: aanwezigheid, betrokkenheid, zorgvuldigheid én vooral de bereidheid om te blijven kijken, ook wanneer dat ongemakkelijk is.

De documentaire Beneath the Surface ontstond precies vanuit die noodzaak. Wat begon als een symposium, groeide uit tot een film omdat de thematiek erom vroeg. Niet om harder te spreken, maar om dieper te luisteren, en om licht te werpen op het donkerste dat er is. En oh, wat voel ik me vereerd om hieraan te hebben mogen meewerken.

Waarover gaat Beneath the Surface?

Hartenvrouw en Ickonic Media schijnen in de spraakmakende documentaire.

De documentaire gaat over mind control, georganiseerd kindermisbruik, trauma en maatschappelijke ontkenning. Over vormen van geweld die zich zelden openlijk tonen, maar die zich nestelen in afhankelijkheid, geheimhouding en angst. Vormen die vaak beginnen in de kindertijd en juist daardoor zo moeilijk bespreekbaar zijn.

Wie is betrokken? Bestaat er zoiets als satanische rituelen? Hoe ontstaat trauma? Betrokkenheid van hooggeplaatste ambtenaren en het politieke systeem in Nederland. MK Ultra technieken. Vergeving, gerechtigheid en heling. 

Maar ook toont de film een reconstructie van een bestaande cold case over een twaalfjarig kind dat in een Nederlands netwerk van kinderporno en kinderprostitutie terecht kwam en nooit meer is teruggevonden.

Een ander belangrijk uitgangspunt van de film is dat trauma universeel is, dat het geen gebeurtenis is op zich, maar vooral een individuele en collectieve respons erop. Een bundeling van menselijke reacties op overweldigende dreiging, angst en intense stress, veelal diep verborgen onder het (a)sociale masker. Wat we vaak als “symptomen” benoemen, zijn in werkelijkheid sporen van overleven. Dat perspectief verschuift het gesprek: van schuld naar begrip, van oordeel naar menselijkheid.

Waarom deze documentaire – en waarom nu?

Omdat stilte geen neutraliteit is.
Omdat digitale technologie de schaal heeft veranderd.
Omdat trauma niet verdwijnt met tijd.
Omdat ontkenning ons collectief kwetsbaar maakt.

Beneath the Surface wil geen angst zaaien en geen vijandbeelden creëren. De film kiest expliciet voor bewustwording zonder sensatie, voor kritisch bewustzijn zonder polarisatie, en voor verantwoordelijkheid zonder beschuldiging.

Waarom dit thema mij persoonlijk raakt

Dit thema raakt mij bijzonder, omdat mijn leven in essentie gericht is op het ontrafelen van waarheid. Waarheidsvinding is geen abstract ideaal voor mij, maar een passie en een levenshouding. Niet omdat waarheid altijd comfortabel is, maar omdat ze noodzakelijk is.

Onrecht naar kinderen, maar ook naar volwassenen en ouderen, onrecht tout court, kan niet genegeerd worden. Het moet benoemd blijven worden. Door iedereen. Niet vanuit verontwaardiging alleen, maar vanuit betrokkenheid.

Wegkijken is geen optie in een wereld waarin we verbonden zijn in kwetsbaarheid. Wat we niet onder ogen willen zien, verdwijnt niet. Het werkt door, in mensen, in relaties, in systemen. Juist daarom vraagt dit thema om zorgvuldige aandacht en gedeelde verantwoordelijkheid.

Mijn rol in dit geheel

Ik verbind mij aan dit project vanuit mijn achtergrond in psychotraumatologie, bewustzijnswerk en systemisch kijken. Niet als iemand die antwoorden brengt, maar als iemand die ruimte wil helpen dragen voor complexe realiteiten.

In het publieke gesprek rond trauma, misbruik en mind control zie ik vaak twee uitersten: ofwel wordt het onderwerp vermeden, ofwel wordt het herleid tot simplistische verklaringen. Beide doen geen recht aan de werkelijkheid, noch aan de mensen die ermee leven.

Mijn bijdrage situeert zich precies daar tussenin: bij duiding, nuance, en het bewaken van een gesprek dat menselijk blijft, ook wanneer het confronterend is.

De première: een film én een context

De première van Beneath the Surface is bewust opgevat als meer dan een filmvertoning. Ze wordt ingebed in een live context met ruimte voor reflectie en dialoog.

Filmpremière
📅 Zondag 11 januari 2026
🕐 13.00 – 18.00 uur

🎤 Openingsspeech: Andrew Bridgen (UK)
💬 Q&A: Ella Ster, Gideon van Meijeren, Steve Van Herreweghe, Heidi Gundel en Andrew Bridgen
🧭 Dagmoderatie: Sander Compagner

De bedoeling is niet om tot snelle conclusies te komen, maar om een gesprek te openen dat verder reikt dan één avond.

👉 Praktische info & tickets:
https://www.hartenvrouwproducties.nl/Documentaire-BENEATH-THE-SURFACE/

Wie wil voelen waar deze documentaire over gaat

Voor wie niet alleen wil lezen, maar ook wil aanvoelen waar Beneath the Surface over gaat, zijn er twee trailers beschikbaar die de toon, zorgvuldigheid en intentie van de documentaire weerspiegelen.

Ze zijn geen samenvatting en geven geen antwoorden. Ze openen ruimte.

🎬 Trailer 1 – Beneath the Surface
https://www.youtube.com/watch?v=MpKc14mt9E4

🎬 Trailer 2 – Beneath the Surface
https://www.youtube.com/watch?v=dkjB8RdP6g8

Tot slot: aandacht, zelfbeheersing en tijdige hulp

Deze documentaire is ook een uitnodiging tot meer aandacht voor geweld, thuis en daarbuiten. Voor wat zich afspeelt achter gesloten deuren, in relaties, gezinnen en systemen. Preventie begint niet bij schuld, maar bij zelfbeheersing, bewustzijn en het tijdig inschakelen van hulp.

En hulpverlening is er niet alleen voor slachtoffers, maar ook voor daders. Want beschadigde mensen beschadigen mensen, tot een veranderde houding de verhouding verandert. En wanneer hulp sneller en actiever wordt ingezet, kunnen patronen worden doorbroken vóór ze verder ontsporen.

Zorg dragen voor elkaar betekent ook: durven ingrijpen, durven benoemen, durven begeleiden. Niet pas wanneer het te laat is, maar precies op het moment dat spanning, onmacht en agressie nog richting kunnen krijgen. Daar ligt een gedeelde verantwoordelijkheid. Voor ons allemaal.

Steve Van Herreweghe

29/12/2025